Archive for January, 2014

Ο άνθρωπος που ”δολοφόνησε” το Aπαρτχάιντ

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Να σκοτώσεις μέσα στην Βουλή της Νότιας Αφρικής με τέσσερις μαχαιριές τον πρωθυπουργό – οραματιστή του απαρτχάιντ Εντρικ Φερβούρτ και, όταν πεθάνεις, έγκλειστος σε ψυχιατρείο, να μη βάλουν στον τάφο σου ούτε καν μια πλάκα με τ’ όνομά σου, μόνο μία πέτρα ανάμεσα σε δύο «κανονικούς» τάφους για να δηλώνει ότι κι εκεί υπάρχει θαμμένος κάποιος, υπερβαίνει και τον σουρεαλισμό, και την έννοια της αχαριστίας.

Τριάντα περίπου χρόνια μετά τη δολοφονία, ασπρομάλλης πια ο Δημήτρης Τσαφέντας, αυτός είναι ο μετέπειτα νεκρός κάτω απ’ την πέτρα, φοράει τη ριγέ ρόμπα των τροφίμων στα ψυχιατρεία της Νότιας Αφρικής, φοράει καμπόικο πράσινο καπέλο, κάθεται σε αναπηρικό καροτσάκι, είναι ροδομάγουλος και καλοξυρισμένος, μιλάει άνετα, δείχνει χαρούμενος και με αυτοπεποίθηση και λέει έχοντας σταυρωμένα τα χέρια: «(Ο Φερβούρτ) ήταν ένας ανήθικος άνθρωπος και αποφάσισα να τον μαχαιρώσω. Και τον σκότωσα». Στα τελευταία λόγια ξεσταυρώνει τα χέρια και αναπαριστά τη μαχαιριά που έδωσε στο στήθος του Φερβούρτ, που καθόταν στην πρωθυπουργική καρέκλα.

 

Ο Δημήτρης Τσαφέντας γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1918 από τον Κρητικό Μιχάλη Τσαφαντάκη και την ντόπια Αμίλια Βίλιανς. Γενιέται έξω από το Λορέτζο Μάρκες την πρωτεύουσα της Μοζαμβίκης. Ο πατέρας του δουλεύει σαν επιστάτης σε κτήματα και η μάνα του είναι, όπως όλοι οι μαύροι, εργάτρια σε αυτά. Τελευταία έμαθα πως τα κτήματα τα είχε κάποιος έλληνας Στρουθίδης. Με το που γεννιέται, η μάνα το παρατάει , υπάρχει και μια πληροφορία πως πέθανε στην γέννα μα δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά. Ο πατέρας Μιχάλης δεν είναι ακόμη παντρεμένος βλέπει το μωρό (δεν είναι μαύρο) και αποφασίζει να το αναγνωρίσει. Πολλοί έλληνες και ξένοι είχαν παιδιά μα δεν τα αναγνώριζαν τα παράταγαν και έτσι παρήγαγαν δούλους. Το στέλνει και μεγαλώνει με τη γιαγιά του, Κατερίνα, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί παίρνει ελληνική παιδεία, γίνεται με λίγα λόγια ελληνόπουλο, τραγουδά τον Ερωτόκριτο και λατρεύει την γιαγιά του. Η μοναδική φωτογραφία που έχουμε τον Τσαφέντα παιδί είναι από την Αλεξάνδρεια.

Από τα οκτώ του χρόνια επιστρέφει στον πατέρα του, καθώς η γιαγιά έχει γεράσει και δεν μπορεί πια να τον φροντίζει. Ο πατέρας του έχει παντρευτεί ελληνίδα, τη Μαρίκα, και έχουν μετακομίσει στην Πραιτόρια της Ν. Αφρικής (είναι δίπλα Μοζαμβίκη και Ν. Αφρική). Εκεί αρχίζουν τα προβλήματα: δεν τον θέλουν στο σπίτι. Μάλιστα στα 12 του λένε πως η Μαρίκα δεν είναι η μάνα του. Το παιδί αυτό αναζητώντας φροντίδα, προσοχή και αγάπη γίνεται περίεργο, δύστροπο και κακό (με αυτούς τους χαρακτηρισμούς μου μιλά η μικρότερη αδελφή του Ελένη Τσαφαντάκη).

Στην εφηβεία δουλεύει ως εργάτης και βρίσκεται οργανωμένος στο κομμουνιστικό κόμμα και αυτό γιατί το κ.κ. είναι το μόνο που δέχεται τους μιγάδες, τους κολοράτους όπως τους αποκαλούσαν. Όλοι οι άλλοι π.χ. το νοτιοαφρικανικο κονγκρέσο που κυβερνά σήμερα (Μαντέλα) δεν αναγνώριζαν τους κολοράτους.

Στην ενηλικίωση ξεκινά -ως ναυτεργάτης- τα ταξίδια του, που θα κρατήσουν 20 ολόκληρα χρόνια. Ταξίδια που έγιναν μύθος από τα γράμματα που έστελνε στους γονείς του από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου: από την Αμερική όπου νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρείο, έπειτα από τορπιλισμό που δέχθηκε το πολεμικό πλοίο που δούλευε, μέχρι τον Καναδά, και από τη Γερμανία, την Πορτογαλία και την Ολλανδία μέχρι και την Παλαιστίνη, που – όπως λέει στο γράμμα του – η παρουσία του στη χώρα έφερε βροχή και θεωρήθηκε πολύ σπουδαίος.

Σε κάποιο άλλο ψυχιατρείο στην Αμερική, που μπήκε όπως αποκαλύπτει ο ίδιος για να φάει (μεγάλο του πρόβλημα η επιβίωση) με κάποιο φίλο του, έκαναν απόδραση δένοντας τα σεντόνια των κρεβατιών και ενώ ο Τσαφέντας κατέβηκε ο φίλος του έπεσε και σκοτώθηκε γιατί λύθηκαν οι κόμποι που τους είχε δέσει ο ίδιος ο Τσαφέντας.

Μια διαδρομή πολυτάραχη με σταθμούς την Τουρκία, όπου δούλεψε και ως καθηγητής ξένων γλωσσών στην ‘Aγκυρα, αφού μιλούσε άπταιστα περισσότερες από οκτώ γλώσσες, αλλά και την Ελλάδα, όπου έζησε δύο χρόνια, αλλά την κουβάλησε στην ψυχή του μια ζωή. Στην Αφρική γυρίζει στις αρχές του 1960, μετά από τον θάνατο του πατέρα του και ύστερα από πρόσκληση και βοήθεια του γαμπρού του.

Το απαρτχάιντ όμως δεν τον δέχεται, γιατί είναι κολοράτος: ούτε άσπρος ούτε μαύρος. Οι συγγενείς του δεν αντέχουν την γκρίνια του, αλλά και η ελληνική κοινότητα, μέσα στην οποία προσπαθεί να επιβιώσει, δεν του δίνει σημασία. Ένα πιάτο φαΐ, καφές, αλλά -όπως πάντα- είναι ένας άνθρωπος χωρίς όνομα, δίχως ταυτότητα, χωρίς καμιά αποδοχή.

Κομμουνιστής αλλά και χριστιανός, γνωρίζει στο Κέηπ Τάουν μια οικογένεια μαύρων. Όχι μόνο μένει μαζί τους, αλλά ζητά να αλλάξει το χρώμα, που αναγράφεται στο διαβατήριό του και να γίνει μαύρος, για να παντρευτεί την κόρη τους. Του απαγορεύουν την όποια αλλαγή χρώματος στο διαβατήριο και απογοητεύεται.

Την ίδια περίοδο πιάνει δουλειά στην βουλή. Βάζει μπροστά ένα σατανικό σχέδιο. Κάθε βράδυ συχνάζει σε ένα ελληνικό καφέ μα και σε ένα ελληνικό πλοίο που είναι δεμένο στο λιμάνι του Κέηπ Τάουν το “Ελένη”. Εκεί γνωρίζεται με τους ναυτικούς κασιώτες στην πλειοψηφία, και τους μιλά για το σχέδιο του. Θα καθαρίσει τον πρωθυπουργό της χώρας. Του πουλούν (ο λοστρόμος, που μου είπε πως αν κυκλοφορήσει το όνομα του θα πεθάνει) ένα περίστροφο. Μα όταν το δείχνει στο καφενείο γελάνε και του λένε πως είναι ψεύτικο. Έτσι προχωρά στο σχέδιο με τα μαχαίρια.

Περίεργο λένε πολλοί. Πώς μπήκε ένας μικτής καταγωγής σε έναν χώρο, όπου μόνο λευκοί μπορούσαν; Μα μιλούσε πολλές γλώσσες και ήταν πανέξυπνος, λένε άλλοι. Στις 14:30 την 6/9/1966 κατάφερε 4 μαχαιριές στον πρωθυπουργό της χώρας Φερβούντ.

Στην ανάκριση είπε πως έπαιρνε εντολές από ένα σκουλήκι που ζούσε μέσα στο στομάχι του. Δύο ψυχίατροι κατέληξαν: είναι ψυχοπαθής. Ο δικαστής έκρινε πως δεν μπορεί να δικάσει ένα ζώο. Δίκη δεν έγινε ποτέ. Μεταφέρθηκε όμως στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Πραιτόρια. Εκεί, σε ένα κελί, που χωρά ίσα ίσα ένα κρεβάτι, βασανίζεται πολλές φορές την μέρα, ενώ ακούει αλλά και βλέπει να κρεμούν θανατοποινίτες.

Εκεί γνωρίζεται με τον καταδικασμένο για δράση κατά του απαρτχάιντ Αλέξη Μουμπάρη και του λέει σε μια ανάπαυλα από τα βασανιστήρια “…τον σκότωσα τον νταή τους…” μένει με τον Άλεξ για επτά οκτώ μήνες μαζί μα δεν μιλά πολύ. Βασικός μάρτυρας ο Άλεξ που τον θεωρεί ήρωα.

Ενώ ο Μουμπάρης κάνει την περίφημη απόδραση ο Μίμης παραμένει στην ίδια φυλακή μέχρι που ο Μαντέλα ανεβαίνει στην εξουσία και τον βάζει σε ψυχιατρείο.

Στο Στέρκφοντειν (θυμίζει περισσότερο ψυχιατρικές φυλακές) ζει τα τελευταία χρόνια της ζωής, αν και ήθελε να περάσει τα τελευταία χρόνια του στην Ιεριχώ. Λιγοστοί περνούν να τον δουν. Ακόμη πιο λίγοι, τέσσερις Έλληνες και τρεις ντόπιοι, τον συνοδεύουν στην τελευταία του κατοικία στις 10/10/1999.

 

Ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει τάφος, παρά μόνο μια πέτρα στο σημείο που είναι θαμμένος.

Ξήλωμα υποδομών ελέγχου στην λέσχη του ΑΠΘ

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Στα πλαίσια του αγώνα που δίνεται τους τελευταίους μήνες στη λέσχη του ΑΠΘ ενάντια στην εκ νέου προσπάθεια της διοίκησης να επιβάλλει αποκλεισμούς από τη σίτιση, ομάδες φοιτητών και όχι μόνο, σήμερα προχώρησαμε στο ξήλωμα και την κατάσχεση τραπεζιών που είχαν τοποθετηθεί μαζί με ηλεκτρική εγκατάσταση προκειμένου να μπουν σε αυτά μηχανές ελέγχου-ταυτοποίησης των εισερχομένων και πιθανόν και ταμειακές.

Η λέσχη παραμένει ελεύθερα προσβάσιμη και ο αγώνας συνεχίζεται με καθημερινό μπλοκάρισμα του ελέγχου στην είσοδο

Καλούμε κάθε εργαζόμενο, άνεργη, άστεγο, μαθήτρια, ντόπιο ή μεταναστρια της πόλης που έχει ανάγκη φαγητού να σπάσει το φόβο και να έρθει να φάμε και να παλέψουμε μαζί

Δε θα παρακαλάμε στα συσσίτια του ενός ή του άλλου φορέα, ούτε θα λέμε ευχαριστώ για αυτά που μας ανήκουν

Και η τάχα φιλανθρωπία ξέρουμε μέχρι που φτάνει: μέχρι εκεί που θα καταλάβεις ότι η ελεημοσύνη τους δεν είναι παρα μερικά ψίχουλα από αυτά που μας κλέβουν. Μέχρι εκεί που δε θα δαγκώσεις το χέρι που σε ταϊζει…

Η αλληλεγγύη είναι και θα είναι το όπλο μας απέναντι στη διοίκηση, τους επιχειρηματίες της σίτισης, τους κάθε είδους αρμόδιους και φιλανθρώπους που θέλουν να μας αφήσουν νηστικούς

κάποιοι/κάποιες που ήταν στη δράση

 

Η Οδύσσεια των μεταναστών

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Με γαλάζιο: Δια πνιγμού (βύθιση πλοίων, πνίξιμο σε ποτάμια ή λίμνες)
Με μωβ: Δια ασφυξίας (μέσα σε φορτηγά, κοντέινερ, κλπ)
Με πορτοκαλί: Δια υποθερμίας
Με πράσινο: Δια άλλων μέσων (νάρκες, ατυχήματα, εξάντληση)
Με κίτρινο: Δια της αυτοκτονίας
Με λευκό: Δια της εγκατάλειψης ή δια δολοφονίας από ρατσιστές και φασίστες
Με μαύρο: Δια της αστυνομίας
Η κόκκινη γραμμή: Περιοχή Συμφωνίας Σένγκεν

Αντιστοιχία σχημάτων-θανάτων:
Μεγάλος κύκλος: 3300 θάνατοι
Μικρότερος κύκλος: 850 θάνατοι
Τρίτος μικρότερος κύκλος: 500 θάνατοι
Τέταρτος μικρότερος κύκλος: 300 θάνατοι
Πέμπτος μικρότερος κύκλος: 100 θάνατοι
Μικρότερος όλων: 25 θάνατοι

Πανό αλληλεγγύης στις καταλήψεις της Πάτρας και τους 5 διωκόμενους συντρόφους

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Πανό αλληλεγγύης στις καταλήψεις της Πάτρας και τους 5 διωκόμενους συντρόφους.

Στην πανεπιστημιακή σχολή του Αγρινίου .

Στην πλατεία Δημάδη.

Οι ανθρώπινοι άθλιοι φασιστικοί «ζωολογικοί» κήποι-φώτος

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Οι ανθρώπινοι άθλιοι φασιστικοί «ζωολογικοί» κήποι, που ονομάζονταν επίσης «εθνολογικές εκθέσεις» ή «Negro Villages», ήταν φυλακές  στις οποίες εκθέτονταν από τους εξουσιαστές δημόσια ζωντανοί άνθρωποι τον 18ο, τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα.

Ανθρώπινους ζωολογικούς κήπους βρίσκουμε στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, τη Βαρσοβία, τη Βαρκελώνη, το Αμβούργο και άλλες πόλεις σε όλο τον κόσμο. Ένα «Negro Village» ήταν ο πόλος έλξης για τους παριζιάνους το 1889.

 Τους Αφρικανούς τους φωτογράφιζαν δίπλα σε πιθήκους και χιμπατζήδες . Το 1860, ο Ζωολογικός Κήπος του Παρισιού περιελάμβανε και αιχμάλωτους Ζουλού, Σενεγαλέζους και μαύρους από την Γκαμπόν. Το 1878 στον Ζωολογικό Κήπο του Βερολίνου βρίσκονταν Λάπωνες και Πυγμαίοι.

Το ίδιο έτος, ένας περιοδεύων ζωολογικός κήπος περιέφερε στη Γερμανία Νούβιους, Λάπωνες, Εσκιμώους, Καλμούχους, βουδιστές μοναχούς, Σουδανούς και Ινδιάνους, τους οποίους μάλιστα παρουσίαζε ως εξωτικά είδη.Σήμερα έχουμε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης κτλ.

Αναδημοσίευση από Indymedia Athens.

Αντιχριστιανική μικροφωνική πραγματοποιήθηκε στη 2/1 στη Βάλβειο στο Μεσολόγγι με το μοίρασμα έντυπου υλικού

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

ΟΥΤΕ ΛΙΓΑ ΟΥΤΕ ΠΟΛΛΑ, ΧΡΟΝΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΙΑΚΑ.

Άλλη μια χρονιά αλλάζει για τους δυτικούς καταπιεστές της εργατικής τάξης. Το παπαδαριό σε άψογη συνεργασία με  κράτος και κεφάλαιο ετοιμάζουν τα καινούρια χτυπήματα στους εργατικούς λαούς, με στόχο τον πλούτο και την εξουσία .Ο εργατικός όχλος παραπατά από πείνα και δυστυχία, προσπαθώντας χαζά να επιβιώσει για το αύριο όταν καν δεν υπάρχει σήμερα.

Αυτές τις μέρες με το τρόπο που μας επιβάλετε να γιορτάσουμε κάτι που δεν καταλαβαίνουμε απόλυτα, βλέπουμε τον καπιταλισμό να ανθίζει και ανθρώπινες υπάρξεις να αισθάνονται ένοχες που δεν μπορούν να προσφέρουν στο παιδί τους ένα δώρο. Ένα δώρο όπου για να κατασκευαστεί, χιλιάδες άλλα παιδιά έξω από τον δυτικό πολιτισμό μόχθησαν και εκμεταλλεύτηκαν. Οι δυνάστες, τα αφεντικά παράγουν δουλικά το δώρο του παιδιού σου κάτω από το δέντρο της εκμετάλλευσης των αδύναμων, καταπιεσμένων, εξαθλιωμένων παιδιών σε κάποια χώρα της ανατολής για ένα κομμάτι ψωμί.

Εμπρός λοιπόν εκμεταλλεύσου και εσύ όπως όλοι οι πολίτες της δύσης, χωρίς αναστολές, δίχως τύψεις και πάνω από όλα χωρίς κριτικό νου. Ακολούθα το ψάλσιμο και το θυμιατό του παππά, όπου ξεκινώντας από τα σπίρτα που φτιάχτηκαν στο Πακιστάν, άναψε την φωτιά στο κάρβουνο που με μόχθο και αίμα κατασκεύασαν στην Αραβία  υπό τους βομβαρδισμούς Αμερικάνων δολοφόνων και επιτέλους θυμίαμα ευωδίασε ο ναός του ψεύδους, της υποκρισίας και του ξεπλύματος του μαύρου χρήματος της εκκλησίας.

Σε αυτό το κλίμα της πανανθρώπινης ξεφτίλας και καταδίκης των εξουσιαστών δεν χωράνε αναρχικές υπάρξεις. Βιώνουμε στο πετσί μας την καταπίεση και τον εξευτελισμό του ανθρώπου, στο κήρυγμα του παππά για αγάπη και ισότητα ενώπιον του θεού, όταν παιδιά εκμεταλλευόμενων χωρών ανήκουν σε άλλο θεό μάλλον.

Εμπρός λοιπόν γλεντήστε, φάτε και πιείτε και όταν νιώσετε τη ‘’καλή ζωή’’ δώστε από το περίσσευμα σας υποκριτές χριστιανοί και σε κάποιον που το έχει ανάγκη. Από ποιό περίσσευμα άραγε? Από αυτό που κλέψατε από τα χέρια ενός μικρού παιδιού σκλάβου σε κάποια χώρα που δεινοπαθεί.

Έτσι λοιπόν άχρηστοι που είστε και ζείτε παρασιτικά σε τούτη τη πλάση, έτσι αφού και η ίδια η ζήση θέλει να σας ξεφορτωθεί, με τον θεό σας να σας κάνει εκμεταλλευτές .Έτσι αφού έχετε οργανώσει καλά το έγκλημα σας και είστε όλοι συνένοχοι , δώστε μας την χαριστική  βολή, δώστε τον ορισμό της εξαναγκαστικής εγωιστικής αγάπης. Για διάλλειμα από τις αποπνικτικές γιορτές  παίχτε κάνα χαρτί αφού έχετε αργία και είστε ευτυχισμένοι, πνιγείτε μες σε καπνούς και αλκοόλ προσωρινής ικανοποίησης και για να μην ξεχνιόμαστε, όσες ευχές και αν κάνετε το κόσμο δεν αλλάζεται, όλα μπροστά σας πάλι θα ναι.

Ο κόσμος δεν αλλάζει με ευχές. Όταν θα σκεφτείτε  τι έχετε στερήσει τόσα χρόνια, τα χαμόγελα θα πάνε περίπατο. Η καλή χρονιά έρχεται όταν αλλάζει, τόσα χρόνια ζούμε τη χρονιά της εξουσίας, της εκμετάλλευσης και των ψευδαισθήσεων. Για να αλλάξουμε χρονιά πρέπει να σπάσει το φράγμα της εξουσίας. Πρέπει ο κάθε άνθρωπος  να αντιλαμβάνεται τον δικό του μοναδικό ανεπανάληπτο χρόνο, πέρα από χριστιανοκρατούμενα μοντέλα εξουσιασμού των ζωών μας.

Εμπρός λοιπόν για την καθολική χειραφέτηση  του ανθρώπου. Επανάσταση απέναντι στο κατεστημένο που μας καταστρέφει και οργανωμένα μας επιτίθεται μέσα από συνεχόμενες ψυχολογικές παγίδες και παίζει με σύνθετες ένοιες όπως ο χρόνος .Όπου τον αποδομεί μονοπύρηνα και τον καθιστά κάτι πάγιο που τον ορίζει ο άνθρωπος  για να πει κιόλας το πότε αλλάζει.

Χρόνια πολλά λοιπόν θα πάρει από ότι βλέπουμε  να απαλλαγούμε από τον έλεγχο και την εξουσία σας, αφού όλα δικά σας  κτήμα σας τα κάνατε και χώρος δεν υπάρχει  για μας, πάρτε το χαμπάρι απαλλοτρίωση θα κάνουμε σε κάθε σας χωράφι, θα φυτρώνουμε εκεί που δεν μας σπέρνεται έτσι από γινάτι.

ANAΡΧΙΚΟΙ/ΕΣ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΙΝΗΣΗ ΒΑΛΒΕΙΟΥ

css.php