Archive for July, 2014

1,700 Μπάτσοι, Ελικόπτερα, Tank, Αύρες: Η εκκένωση της Pizzeria Anarchia στην Βιέννη

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

1,700 ματ, ελικόπτερα, θωρακισμένα οχήματα, και  κανόνια νερού, επιστρατεύτηκαν από τον δήμο της Βιέννης, για να εκδιώξουν 15 καταληψίες από την κατάληψη pizzeria Anarchia. Η εκκένωση ξεκίνησε στις 5 τα ξημερώματα και οι μπάτσοι χρειάστηκαν 12 ώρες για να βγάλουν έξω από την κατάληψη 11 καταληψίες καθώς 4 ακόμα παραμένουν στο κτήριο, 9 εκ των οποίων οδηγήθηκαν σε σύλληψη. Ο δήμος  της Βιέννης στα πλαίσια της «εξυγίανσης» της πόλης ξόδεψε ούτε λίγο ούτε πολύ 500.000 ευρώ για να καταστείλει την μοναδική κατάληψη της πόλης.

Η ίδια επαναλαμβανόμενη κτηνωδία που εξελίχτηκε στην Βιέννη ενάντια σε ένα εναλλακτικό ζωντανό χώρο, είναι αυτή που υπήρξε κατά την διάρκεια της εκκένωσης της Rote Flora στο Βερολίνο, είναι η ίδια που χρησιμοποιήθηκε στην Ρώμη πριν λίγο καιρό κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στις εξώσεις – κατασχέσεις σπιτιών, είναι η ίδια που χρησιμοποιήθηκε στο Βερολίνο κατά την καταστολή του καταυλισμού των μεταναστών και των αλληλέγγυων σε αυτούς, είναι η ίδια κτηνωδία που εξαπόλυσε του Τουρκικό κράτος ενάντια στους εξεγερμένους του Gezi.

Σκοπευτήριο 2014: Όταν κοιτάζεις το δάχτυλο… ΧΑΝΕΙΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ!

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Το βράδυ τoυ Σαββάτου στις 12 Ιουλίου, η Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής είχε οργανώσει πάρτι στο Σκοπευτήριο, για την οικονομική στήριξη των δραστηριοτήτων της συλλογικότητάς μας, καθώς δεν έχει άλλους οικονομικούς πόρους. Εκεί βρεθήκαμε αντιμέτωποι με αστυνομικές δυνάμεις: χαμερπείς ασφαλήτες με παπάκια, προκλητικοί πολεμοχαρείς ράμπο ΔΕΛΤΑ είχαν αποκλείσει από νωρίς όλες τις εισόδους του και επικαλούμενοι ότι εκπροσωπούν τον «νόμο και  την τάξη» στη γειτονιά μας, μάς απαγόρευαν την είσοδο στο χώρο που ζούμε, που κινούμαστε και αναπτύσσουμε τις κοινωνικές-πολιτικές μας δράσεις!

Αν και δεν ζήσαμε τις μέρες της κατοχής στο Σκοπευτήριο των Εκτελέσεων, όμως η ιστορία του, που διατηρεί ανεξίτηλη τη μνήμη από γενιά σε γενιά, μάς έφερε στο μυαλό και στην καρδιά εικόνες στρατού κατοχής…

Αφού αντιμετωπίσαμε το πρώτο μπλόκο από ασφαλήτες και όργανα της «τάξεως» που προκλητικά ζητούσαν τις ταυτότητές μας στην κεντρική είσοδο του Σκοπευτηρίου, βρεθήκαμε απέναντι σε τμήμα κατοχικού στρατού, που είχε στρατοπεδεύσει στην είσοδο της Αιολίας. Εκεί κάτοικοι της γειτονιάς μας, οι οποίοι χρησιμοποιούν το Σκοπευτήριο ως χώρο αναψυχής και συνάντησης, ήδη υπερασπίζονταν την ελευθερία του χώρου από τους επίδοξους εισβολείς, αλλά και την ελευθερία της αδιαμεσολάβητης και μη εμπορικής ψυχαγωγίας σε αυτήν τη γωνιά της γειτονιάς μας. Ενωθήκαμε μαζί τους και απαιτήσαμε να φύγουν. Οι ένστολοι ανακοίνωσαν ότι, μετά από καταγγελίες, η… ΓΑΔΑ έχει αναλάβει την «ασφάλεια» του χώρου. Ανακοίνωσαν επίσης ότι χωρίς την άδεια του δήμου διαπράττουμε ρευματοκλοπή, επικαλούμενοι την επιστολή του δημάρχου προς τον αστυνομικό διοικητή του ΑΤ Καισαριανής, με την οποία απαιτεί από την αστυνομία «την τήρηση της ευταξίας» στο Σκοπευτήριο. Η ανυποχώρητη στάση όλων όσοι βρεθήκαμε εκεί μπροστά στην απόπειρα τρομοκρατίας μας από τις αυτοαποκαλούμενες δυνάμεις «ασφάλειας και τάξης», τούς ανάγκασε να μας απαλλάξουν από την παρουσία τους και έτσι περάσουμε μια υπέροχη βραδιά μαζί με εκατοντάδες φίλους και φίλες, γείτονες και γειτόνισσες, συναγωνιστές και συναγωνίστριες, συντρόφους και συντρόφισσές μας.

Όμως όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες. Οι ορδές αφιονισμένων στρατιωτών δεν είναι τίποτα άλλο από τον στρατό ενός κράτους που δεν «λαμπρύνεται» με την ασφάλεια που παρέχει, αλλά με τη βαναυσότητα της καταστολής που εξαπολύει: άγριο ξύλο σε απεργούς, εργάτες και ανέργους, συλλήψεις και τραυματισμούς διαδηλωτών, δολοφονίες νεολαίων, συνεργασία με φασιστοειδή υποκείμενα και τρομοκρατία των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Το γεγονός της επέμβασής τους, με πρόσχημα την ασφάλεια και την «ευταξία», σε δημόσιους χώρους των γειτονιών μας, δεν γεννά παρά την οργή μας και εντείνει την οργάνωση της υπεράσπισής τους, ώστε να παραμείνουν δημόσιοι και να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση και χρήση για όλους.

Όσο για τον δήμαρχο Καισαριανής, τον πρώτο δήμαρχο στην ιστορία της πόλης που παρέδωσε στα χέρια του στρατού καταστολής το Σκοπευτήριο προς χάριν της «ευταξίας» (Ω καιροί! Ω  ήθη!), τού θυμίζουμε ότι ο μόνος σφετεριστής που παραδίδει τον χώρο σε επίδοξους σκοπευτές της αστυνομίας ήταν μέχρι τώρα η Σκοπευτική Εταιρεία που όχι μόνο καταπατά τον δημόσιο αυτό χώρο της πόλης των αγωνιστών ανταρτών, αλλά και τον μολύνει με την παρουσία της. Σε ό,τι αφορά τη ρευματοκλοπή, την οποία επικαλείται στο έγγραφό του προς την αστυνομία, ας προσγειωθεί ο δήμαρχος στη σκληρή πραγματικότητα: ας βρει την κλοπή που γίνεται στο πενιχρό ή ανύπαρκτο εισόδημα του κόσμου, αποτυπωμένη στους λογαριασμούς της ΔΕΗ των χαρατσιών και των δημοτικών τελών που πληρώνουμε για τη χρήση των κοινόχρηστων χώρων της πόλης!

Επίσης, απειλητικά δημοσιεύματα δυο μέρες πριν  την εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καισαριανής αναρτήθηκαν στην ηλεκτρονική σελίδα «http://www.kessariani-vironas.gr και πέριξ», με στόχο την απαγόρευσή της.   Επιχείρησαν να δημιουργήσουν κλίμα τρομοϋστερίας, ανοίγοντας τις πόρτες του δημόσιου χώρου στις δυνάμεις καταστολής, με ψεύδη και λάσπη περί ομάδας μαυροφορεμένων νεαρών, περί απλήρωτου ρεύματος, αλλά και δημόσια θρασύτατη δήλωση ότι ο συντάκτης του λιβελογραφήματος έχει «ενημερώσει την αστυνομία». Τους απαντάμε ότι στο Σκοπευτήριο χωράνε όλοι και όλες εκτός από τη σκοπευτική εταιρεία και τους φασίστες.

Οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους και όλες μας χωρίς να είναι ιδιοκτησία κανενός ούτε καν του ίδιου του κράτους. Δεν μπορεί  κανείς να μας απαγορεύσει την πρόσβαση και τη χρήση τους. Και ακριβώς επειδή ανήκουν σε όλους μας, τούς υπερασπιζόμαστε απέναντι σε κάθε καιροσκόπο ή κερδοσκόπο ο οποίος φιλοδοξεί να τους καταχραστεί ή να τους εμπορευματοποιήσει. Ο χώρος του Σκοπευτηρίου είναι δημόσιος χώρος και θα παραμείνει. Εκτός από φυσικός πνεύμονας της πόλης μας ως συνέχεια του Υμηττού, είναι και ο κατεξοχήν τόπος όπου η αντιφασιστική μνήμη μάχεται τη λήθη. Η επανοικειοποίησή του, με δραστηριότητες που αναπτύσσονται σε αυτόν, σημαίνει επανοικειοποίηση της ιστορίας του και του φυσικού του τοπίου. Σημαίνει ότι ο χώρος απελευθερώνεται, με δραστηριότητες που τον κρατάνε ζωντανό στο πέρασμα του χρόνου και διευρύνεται η υπεράσπισή του από επίδοξους καταχραστές του.

Στο Σκοπευτήριο χωράμε όλοι και όλες με τη διαφορετικότητά μας, με αλληλοσεβασμό ανάμεσά μας. Τα παιδιά που παίζουν, οι γέροντες και οι γερόντισσες, οι ντόπιοι και οι μετανάστες που γεμίζουν τα παγκάκια του τις μέρες με λιακάδα. Οι κάτοικοι της πόλης μας και όσοι έρχονται από αλλού για να απολαύσουν τη φύση, και στον τόπο της εκτέλεσης φορτίζουν τη μνήμη στην ασυνέχεια της ιστορίας. Από τις κοινωνικές εκδηλώσεις ψυχαγωγίας μέχρι τις πολιτικές δράσεις, από τις προβολές και τα θεατρικά μέχρι τις αντιφασιστικές συναυλίες και τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης, ο χώρος, λόγω της φυσικής του κατάστασης, απορροφά τις υψηλές συχνότητες θορύβων χωρίς να ενοχλεί τους περιοίκους. Αρκεί να γίνεται κατανοητό ότι η μουσική, που εκλαμβάνεται σαν θόρυβος, είναι μια διαφορετική από τα συνηθισμένα έκφραση αντίστασης, ανθρώπων απέναντι στον κοινωνικό ολοκληρωτισμό, όπως ήταν η πανκ συναυλία αλληλεγγύης στην κατάληψη της βίλας Αμαλία και η αντιφασιστική μουσική hip hop μουσικών συγκροτημάτων από τις γειτονιές μας,  ή τα πάρτι αλληλεγγύης και πολιτικής στήριξης που γίνονται στο Σκοπευτήριο. Και αυτός ο πολιτισμός του αλληλοσεβασμού που εμπεριέχουν όλες αυτές οι εκδηλώσεις επιτρέπει σε όποιον ενοχλείται από την ένταση του ήχου να μπορεί να ζητήσει να χαμηλώσει η μουσική και αυτό γίνεται σεβαστό.

Η Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής, 6 χρόνια τώρα, επιδιώκοντας την επανοικειοποίηση-απελευθέρωση και την υπεράσπιση των δημόσιων χώρων, μαζί με κατοίκους των γειτονιών μας, έριξε τα συρματοπλέγματα του μητροπολίτη στο λόφο του Αι Γιάννη, αντιστάθηκε στη δήθεν ανάπλαση των χιλιάδων ευρώ της Παιδικής Χαράς στην οδό Τσάφου, έριξε τα συρματοπλέγματα της κατοχύρωσης ατομικής ιδιοκτησίας στο πάρκο Αλεξάνδρου, εναντιώθηκε στους αυτοκινητόδρομους που επιχειρήθηκε να περάσουν από την Πανεπιστημιούπολη, διαδήλωσε μαζί με τους καισαριανιώτες ενάντια στην καταπάτηση του Σκοπευτηρίου από τη Σκοπευτική, έκανε παρέμβαση στα μουσειακά μνημόσυνα του δήμου για τους εκτελεσμένους στην Καισαριανή κρατώντας ζωντανή την ιστορία του αντιφασιστικού αγώνα, απάντησε με μαζική πορεία στις γειτονιές της πόλης μας στη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα. Προσπαθήσαμε και προσπαθούμε να δώσουμε πνοή στο χώρο του Σκοπευτηρίου, με αυτοοργανωμένες πολιτικές και αντιεμπορευματικές, ελεύθερες για όλους, πολιτιστικές δράσεις. Σε όλους αυτούς τους αγώνες βρήκαμε απέναντί μας την εκάστοτε δημοτική αρχή.

Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε, με συνέχεια και συνέπεια, χωρίς καμία εξάρτηση, με οποιοδήποτε τίμημα, την ελευθερία των δημόσιων χώρων. Δεν εξαργυρώνουμε τη δράση μας με άγρα ψήφων σε δημοτικές εκλογές. Πιστεύουμε ότι τη σαπίλα αυτού του κόσμου δεν τη διαχειριζόμαστε αλλά την ανατρέπουμε με τους αυτοοργανωμένους αγώνες και τις αντιστάσεις μας, μέρος των οποίων είναι και οι δράσεις μας στους δημόσιους χώρους. Γι’ αυτό και δεν αναθέτουμε τη ζωή μας σε κανέναν επίδοξο διαχειριστή της. Καλούμε όλους τους ανθρώπους γύρω μας να συμπορευτούμε στον αγώνα αυτό συνειδητοποιώντας ότι  μόνο συλλογικά και αδιαμεσολάβητα θα έχουμε τη δύναμη να αντεπιτεθούμε στον πόλεμο που εξαπολύει ο κοινός μας εχθρός που απειλεί τη ζωή μας: ο καπιταλισμός.

Δεν θα χαριστούμε σε κανέναν, κοιτάζοντας μόνο το δάχτυλο που μάς δείχνει να χάσουμε το δάσος!

 ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

στέκι “Τετράγωνο” Ν. Εφέσου 4

http://protovouliakatoikwnkaisarianis.blogspot.gr/

Ανοιχτή Συνέλευση κάθε Τετάρτη στις 20:30 στο Τετράγωνο

Συμβουλές για όσους σκέφτονται να μεταναστεύσουν από τον Πιότρ Κροπότκιν

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Ένας σύντροφος στη Νέα Νότια Ουαλία, γράφοντας στον Κροπότκιν για προτάσεις και συμβουλές

Mετάφραση από την Αιχμή

“Όπως ίσως γνωρίζετε, το Εργατικό κίνημα στην Αυστραλία έχει προοδεύσει σημαντικά κατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων ή πέντε χρόνων. Ο λόγος, πιστεύω, έγκειται στο αυξημένο τράνταγμα του μυαλού των ανθρώπων μέσω των τελευταίων απεργίες εδώ καθώς και στην Αγγλία και την Αμερική. Το Εργατικό Κόμμα εδώ υπέστη το μεγαλύτερο κακό στις τελευταίες τρεις μεγάλες απεργίες, ωστόσο η σημασία αυτών των απεργιών ως παράγοντας εκπαίδευσης του μυαλού των ανθρώπων δεν μπορεί να αγνοηθεί -. π.χ. άμεσα αποτελέσματα της ήττας της Απεργίας των Λιμενεργατών ήταν ο σχηματισμός Εργατικών Εκλογικών Ενώσεων σε όλη τη Νέα Νότια Ουαλία, και η αποστολή τριάντα τεσσάρων – μελών των Εργατικών στη Βουλή: αποτέλεσμα της περσινής απεργίας στο Σίρερ του Κουίνσλαντ ήταν η αρχή του κινήματος της Νέας Αυστραλίας για το οποίο γράφω.

Το Κίνημα Νέα Αυστραλία είναι μια πρόταση σε όλους τους υγιείς και νοήμονες άνδρες και γυναίκες να φύγουν από την Αυστραλία και να πάνε σε ένα συγκεκριμένο τμήμα της Νότιας Αμερικής, εκεί να εγκαθιδρύσουν Συνεργατικούς Οικισμούς σε Σοσιαλιστικές αρχές. Η ιδέα του κινήματος αυτού προήλθε από τον κ. Lane, εκδότη της καλύτερης Σοσιαλιστικής εργατικής εφημερίδας στο Κουίνσλαντ. Τρεις αντιπρόσωποι του Συλλόγου είναι προς το παρόν στην Αργεντινή (S.A.), αναζητώντας εκεί το καλύτερο έδαφος για τον οικισμό, και έχουν ήδη βρει μια θέση για αυτό στις όχθες του Ποταμού Νίγηρα. Στην Αυστραλία έχουμε πέντε ή έξι αντιπροσώπους, του κ. Lane συμπεριλαμβανομένου, οργανώνοντας ομάδες σε διάφορα μέρη της χώρας, και το αποτέλεσμα ήταν καλύτερο από ό,τι αναμενόταν. Έχουμε ήδη 5 έως 600 μέλη, και η πρώτη παρτίδα των εποίκων αποπλέει για την Αργεντινή κάποια στιγμή μέσα στο Γενάρη.

Μπορεί να φαίνεται περίεργο το γεγονός ότι ενώ χιλιάδες άνθρωποι μεταναστεύουν κάθε χρόνο από διάφορα μέρη του κόσμου για την Αυστραλία – το λεγόμενο Παράδεισο της δουλειάς – θα έπρεπε να βρεθούν άνθρωποι στην Αυστραλία πρόθυμοι να αφήσουν πίσω τη χώρα που έχουν βοηθήσει να γίνει ένα έθνος και να πάνε σε μια ξένη χώρα η οποία, ίσως, δεν είναι καλύτερη από την Αυστραλία. Αλλά αυτό δεν είναι περίπτωση του τύπου “είναι καλύτερα εκεί όπου δεν είμαστε.” Υπάρχουν περισσότεροι από ένας λόγοι γιατί θα ήταν καλύτερο να εγκαθιδρύσουμε τον οικισμό στην Αργεντινή αλλά εγώ θα αναφέρω μόνο έναν: η καπιταλιστική αντιπαλότητα θα ήταν πολύ ισχυρή εδώ στην Αυστραλία. Το κεφάλαιο εδώ οργανώνεται ισχυρότερα από ό,τι ποτέ πριν· κυβερνά τις Κυβερνήσεις εδώ. Και πάλι το μότο των Σοσιαλιστών είναι “η γη είναι η πατρίδα μου, και θα δράσουμε μέχρι να το πετύχουμε. Δεν θα έχουμε καμία διάκριση είτε σε εθνικότητες είτε σε θρησκείες. Όλοι οι άνθρωποι είναι ευπρόσδεκτοι – υπό την προϋπόθεση ότι είναι φυσικώς και ηθικώς υγιείς, και δεν φοβούνται να εργάζονται ή να σκέφτονται.”

Στο οποίο ο Κροπότκιν απαντά:

Το γεγονός ότι οι άνδρες και οι γυναίκες, που έχουν κάνει την Αυστραλία αυτό που είναι, είναι αναγκασμένοι να μεταναστεύσουν, λέει πολλά από μόνο του. “Φτιάξτε τη γη, γίνετε η κοπριά που την καθιστά παραγωγική, χτίστε τα κέντρα του πολιτισμού που την καθιστούν πολύτιμη – και φύγετε!” Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της σύγχρονης καπιταλιστικής διαχείρισης. Το ίδιο εδώ, το ίδιο στους αντίποδες – πάντοτε το ίδιο!

Κάθε φορά που βλέπω άνδρες και γυναίκες ενέργειας, επιχειρηματικού πνεύματος και πρωτοβουλίας, να αρχίζουν παρόμοιες αποικίες, λυπάμαι Γνωρίζετε πόσο η Ρωσία έχει χάσει τα καλύτερα στοιχεία της, εκείνους που είχαν την ικανότητα να είναι δυσαρεστημένοι και να εξεγείρονται ενάντια στις κακές συνθήκες, επειδή είχε στην πόρτα της τη Σιβηρία, όπου οι λάτρεις της ελευθερίας μπορούσαν να πάνε και να δραπετεύσουν για λίγα χρόνια από όλες τις κατάρες του Κράτους – τη στρατιωτική θητεία, τη γραφειοκρατία, τους λειτουργούς και το δεσποτισμό τους.

Τι θα γινόταν το Ευρωπαϊκό επαναστατικό κίνημα αν οι περισσότεροι γυναίκες και άνδρες ισχυρής ατομικότητας – οι περισσότεροι από αυτούς έτοιμοι να εξεγερθούν – πήγαιναν να εγκατασταθούν σε μακρινές χώρες, προσπαθώντας να φτιάξουν αποικίες εκεί; Δεν υπάρχει δουλειά αρκετή σε κάθε χώρα για κάθε έναν που επιθυμεί να εργαστεί για την τροποποίηση των άθλιων συνθηκών του τωρινού καιρού; Δεν υπάρχουν στη διάθεσή μας αρκετές ευκαιρίες για την άσκηση του πνεύματος της Αλληλεγγύης που εμπνέει τον Κομμουνιστή; Μήπως δεν θέλουμε εδώ, σε κάθε μεγάλη και μικρή πόλη, αυτό το κομμουνιστικό πνεύμα να μπει σε εφαρμογή και να ακτινοβολείται από μικρές ομάδες, όσο περιορισμένες κι αν είναι, έτσι ώστε να το κάνουμε να διαπεράσει το σύνολο της κοινωνίας;

Όσο περισσότερο ζούμε όλοι, τόσο περισσότερο βλέπουμε ότι η πολύ περιορισμένη κομμουνιστική αλληλεγγύη που ασκείται μεταξύ όλων των επαναστατικών, και ιδιαίτερα όλων των Αναρχικών ομάδων ασκεί μια πολύ πιο ισχυρή επίδραση από ό,τι αν ασκούνταν, ακόμη και στην πλήρη έκτασή της, κάπου στα σύνορα του πολιτισμένου κόσμου! Θυμηθείτε την αλλαγή που προξενήθηκε σε όλη τη Ρωσική κοινωνία από το Μηδενισμό. Συγκρίνετε τα ήθη, τις συνήθειες της ζωής της περιόδου “Των παραμονών” του Τουργκένιεφ με τα σημερινά ήθη και συνήθειες. Για να μην αναφέρουμε ότι, παρά την προπαγάνδα μέσω του παραδείγματος, που πραγματοποιείται λιγότερο ή περισσότερο εδώ από όλους που τα έχουν σπάσει με τις παλιές μορφές, πηγαίνει από χέρι σε χέρι μια προπαγάνδα γενικών σοσιαλιστικών αρχών, Σοσιαλιστική αγκιτάτσια, και Σοσιαλιστική διαφώτιση των μαζών· και αυτό είναι που προετοιμάζει το δρόμο για τον Κομμουνισμό σε μεγάλη κλίμακα στις πόλεις του ίδιου του πολιτισμένου κόσμου.

Εκτός αυτού, όταν θυμάμαι τις πολυάριθμες αποικίες, που έχουν αρχίσει κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών, και τον αριθμό των ανδρών και γυναικών, μερικούς από τους οποίους γνώριζα προσωπικά, των οποίων τις απτόητες ενέργειες και επιμονή δεν μπορώ παρά να θαυμάσω, και παρόλα αυτά να βλέπω τις αποτυχίες επίσημα, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι υπάρχει κάποιος μεγάλος λόγος που δουλεύει εναντίον τέτοιων αποικιών.

Αυτοί οι λόγοι φαντάζομαι ότι είναι δύο, και τους συστήνω στην πιο προσεκτική εξέτασή σας: Πρώτον, οι αποικίες δεν είναι συνήθως πολυάριθμες. Εάν είστε μια μικρή οικογένεια, ενωμένη με δεσμούς κοινής εκπαίδευσης και χιλιάδων οικογενειακών δεσμών, μπορεί να πετύχετε. Αν είστε περισσότερο από αυτό, θα πρέπει να είστε πολυάριθμοι: 2000 ψυχές θα πετύχουν καλύτερα από ό,τι 200, εξαιτίας της ποικιλίας που θα υπήρχαν στους χαρακτήρες, τις ικανότητες, τις κλίσεις. Το άτομο και η προσωπικότητα του ατόμου πιο εύκολα εξαφανίζονται σε μια ομάδα 2000 από ό,τι σε μια ομάδα 200 ή 20. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κρατήσεις 50 ή 100 άτομα συνεχώς σε πλήρη συμφωνία. Για 2000 ή 10.000 αυτό ΔΕΝ απαιτείται. Το μόνο που χρειάζεται να συμφωνήσουν ως προς μερικές επωφελείς μεθόδους κοινής εργασίας, και είναι ελεύθεροι αλλιώς να ζουν όπως θέλουν.

Η δεύτερη δυσκολία είναι η εξής: Οι χωρικοί αναμφίβολα πετυχαίνουν στην ίδρυση τέτοιων αποικιών επειδή, στην πατρίδα τους, οι συνθήκες είναι τόσο κακές που, μετά από 2 ή 3 χρόνια πολύ σκληρής δουλειάς, αισθάνονται καλύτερα από ό,τι πριν. Οι αποικίες τους διαλύονται μόνο όταν (μέσω ορισμένων ειδικών προϋποθέσεων) πέφτουν από το κακό στο χειρότερο.

Αλλά οι περισσότερες Κομμουνιστικές αποικίες αποτελούνται κυρίως από ανθρώπους οι οποίοι έχουν τοποθετηθεί, στην αποικία· σε χειρότερες υλικές συνθήκες από τις προηγούμενες. Όσο κακές και αν είναι οι παρούσες συνθήκες, ο εργαζόμενος σε μια πολιτισμένη χώρα, ΑΝ ΤΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΕΙ, και αν είναι ένας μέσος εργαζόμενος, έχει συγκεκριμένες συνθήκες ζωής, που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν βρίσκει στην αποικία, όπου 5, 10, συχνά περισσότερα, χρόνια πρέπει να παλέψει εναντίον των πιο συντριπτικών δυσκολιών.

Στην αποικία εργάζεται σκληρά, και δεν έχει κανένα από τα μικροπράγματα που δίνει ο πολιτισμός, και που σε όλους μας αρέσουν τόσο πολύ, και δεν έχει καμία προοπτική να τα αποκτήσει. Αισθάνεται επίσης λιγότερο προσωπική ελευθερία στις δράσεις του – είναι πάντοτε το ζήτημα σε μικρές κοινότητες – και στερείται των υψηλότερων ερεθισμάτων που έχει στην πατρίδα του – ακόμη και του αγώνα σε μεγάλη αρένα που σε κάθε δραστήρια φύση αρέσει.

Αυτός είναι ο λόγος που, έχω προ πολλού τη σκέψη, ότι εάν ήμουν ένας από εκείνους που αρχίζουν αποικίες, δεν θα πήγαινα ποτέ στην ερημιά. Μια Κομμουνιστική Αποικία; Λοιπόν, το καλύτερο σημείο γι’ αυτήν είναι κοντά στο Λονδίνο ή κοντά στο Παρίσι! Και ακόμα κι αν ξεκινήσει χωρίς, ή με πολύ λίγο, κεφάλαιο ή γη, είμαι πεπεισμένος ότι οι στερήσεις που θα είχε κάποιος να επιβάλει στον εαυτό του για να κάνει μια τέτοια αποικία να ακμάσει σε ένα προάστιο του Λονδίνου θα ήταν πολύ μικρότερες από τις στερήσεις που πρέπει κανείς να αντέξει για να κάνει μια αποικία να ακμάσει στην Αργεντινή

Έχω διαβάσει ένα σωρό για τα πρώτα βήματα των αποίκων στην Αμερική, τόσο σε αρχεία όσο και σε ιδιωτικές επιστολές· είδα πολλούς αποίκους στις εύφορες πεδιάδες της κεντρικής Αμούρ στη Σιβηρία, οπότε έχω κάποια ιδέα για το τι είναι αυτές οι στερήσεις, και είμαι σταθερά πεπεισμένος ότι αν 20 από 200 άτομα είχαν υποστεί στερήσεις στην έναρξη μιας Κομμουνιστικής φάρμας κοντά στο Λονδίνο – θα ήταν ευκατάστατοι τώρα.

Φυσικά το κύριο πράγμα σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν να μην ασκήσουν τη γεωργία με τον τρόπο που ασκούνταν πριν από 2000 χρόνια, αλλά τη γεωργία που απαιτείται τώρα δηλαδή, κηπουρική και πιο εντατική καλλιέργεια, συνδυασμένης με ΧΕΙΡΟΤΕΧΝΙΑ.

Όταν είδα στο Χάροου (ΒΑ προάστιο του Λονδίνου) τι επιτυγχάνεται από ένα φρικτό, βαρύ άργιλο από εντατική δουλειά μια Δουλειά που εξακολουθεί να είναι παιχνιδάκι σε σύγκριση με τη δουλειά που μια αποικία έχει να αντιμετωπίσει σε ανέπαφες χώρες – πάντα πίστευα ότι αν είχα γεννηθεί “άποικος” θα προσπαθούσα να αποικίσω εδώ, όχι στη Νότια Αμερική.

Λογική, εντατική κηπουρική για να ευδοκιμήσουν όλα τα είδη των λαχανικών (και ίσως να επιχειρήσει εντατική καλλιέργεια σιταριού) – καθοδηγούμενη από την εμπειρία πραγματικών κηπουρών και σύμφωνα με τις συμβουλές που λαμβάνονται άμεσα από τους γείτονες· αυτό από μόνο του μπορεί να δώσει σχεδόν το σύνολο των τροφίμων της αποικίας, και να πληρώσει το ενοίκιο, καθώς επίσης να επιτρέψει τη μέριμνα να αυξηθεί σταδιακά – ακόμα και αν το ήμισυ των ενηλίκων της αποικίας ήταν αναγκασμένοι να εργάζονται όλο το χρόνο σε ένα εργοστάσιο (ή, ακόμα καλύτερα, το ήμισυ μόνον του έτους), για να κερδίζουν τα απαραίτητα χρήματα· ενώ το άλλο μισό προερχόμενο από τη γη, από την εντατική καλλιέργεια, όλα όσα απαιτούνται για τα προς το ζην. Και μια τέτοια αποικία κοντά σε μια μεγάλη πόλη, θα είχε το πλεονέκτημα του να μην αποκοπεί από τον πολιτισμένο κόσμο· θα ήταν μέρος του, και θα απολάμβανε μερικές από τις χαρές του, που είναι τόσο ελκυστικές για κάποιον που έχει μια γεύση για τη μάθηση ή την τέχνη. Μια διάλεξη, καλή μουσική, μια καλή βιβλιοθήκη θα ήταν εύκολα προσβάσιμα από τον άποικο, για να μην πούμε ότι θα παρέμενε σε επαφή με τους Κομμουνιστές που συνεχίζουν το δραστήριο έργο της προπαγάνδας και αγκιτάτσιας εν μέσω του παλιού κόσμου· θα μπορούσε να ενταχθεί οποτεδήποτε ήθελε.

Είμαι πεπεισμένος ότι αν μια Κομμουνιστική αποικία μπορεί να συμβιώσει στη σημερινή μας κοινωνία μπορεί να ζήσει μόνο κοντά σε μια μεγάλη πόλη. Αλλά, ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση, θα είναι μονάχα ένα καταφύγιο για όσους έχουν εγκαταλείψει τη μάχη, που πρέπει να δοθεί – πρόσωπο με πρόσωπο με τον εχθρό…δεν χρειάζεται να σας πω ότι, αν η αποικία είναι να έχει οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας, δεν θα έπρεπε να έχει διευθυντές, επιστάτες, ψηφοδέλτια, οιοσδήποτε ψηφοφορίες Αυτά, και οι δολοπλοκίες που προκαλούν, ήταν πάντοτε τα εμπόδια των αποικιών. Είναι οι νέοι άποικοι λιγότερο έξυπνοι, λιγότερο ικανοί από ένα Ρωσικό χωριό MIR που πηγαίνει να εγκατασταθεί στη Σιβηρία; Οι Ρώσοι χωρικοί ζουν χωρίς εξουσία, συμφωνούν στις συναντήσεις τους για κοινή εργασία, και είναι αρκετά ευφυείς για να μην έχουν εξουσίες ή ψηφοδέλτια, και να καταλήγουν σε ομοφωνία στις αποφάσεις τους. Είναι οι Αυστραλοί κατώτεροι από αυτούς με οποιονδήποτε τρόπο ώστε να χρειάζονται ηγέτες;

http://aixmi.wordpress.com/

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Χριστόφορος Μαρίνος

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Λίγα λόγια για τον Αναρχικό Χριστόφορο Μαρίνο.

 

18 χρόνια έχουν περάσει από τη δολοφονία του Χ. Μαρίνου από ΕΚΑΜίτες στην καμπίνα 53, του πλοίου «ΠΗΓΑΣΟΣ», στο λιμάνι του Πειραιά. 18 χρόνια από την ημέρα που μία ανθρωποκτονία βαφτίστηκε «αυτοκτονία» από το κράτος και τους μηχανισμούς του. 18 χρόνια πριν τα μέσα καταστολής πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που στόχευαν, πέρασαν τον αγωνιστή Μαρίνο εκεί που του άξιζε, στη σφαίρα της «αθανασίας».

Ο Χριστόφορος Μαρίνος γεννήθηκε το 1967 και από μικρός είχε δείξει την απέχθειά του προς την εξουσία (λένε πως με τα χίλια ζόρια έβγαλε αστυνομική ταυτότητα, ενώ στο σχολείο του πήγαινε στον μαυροπίνακα της τάξης του, έπαιρνε το σφουγγάρι έσβηνε αυτά που είχαν γράψει οι δάσκαλοι και έγραφε: «Είστε σκλαβάκια», φράση που αφορούσε τόσο τους καθηγητές όσο και τους μαθητές…).

Τα πρώτα του κινηματικά βήματα, τα κάνει στις αρχές της δεκαετίας του 80′. Η εξέγερση του Πολυτεχνείο το 73′ ήταν ακόμα νωπή ενώ ταυτόχρονα ο Αναρχικός χώρος στην Ελλάδα προσπαθεί να φτιάξει μια ομοσπονδοποίηση των αναρχικών. Πραγματοποιούνται δυο πανελλαδικά συνέδρια και λίγο μετά δημιουργείται η «Ένωση Αναρχικών». Ο Χριστόφορος Μαρίνος γίνεται αμέσως μέλος με έντονη δράση. Οι εσωτερικές έριδες όμως είναι πολλές και φαίνεται πως κάνουν τον Χριστόφορο να αναζητήσει άλλα μονοπάτια.

Το όνομά του γίνεται για πρώτη φορά γνωστό τον Οκτώβριο του 1987. Ο Μαρίνος μαζί με τον Μιχάλη Πρέκα και τον Κλέαρχο Σμυρναίο επιχειρούν να απαλλοτριώσουν στη Καλογρέζα ένα κρατικό όχημα που διαθέτει ασύρματο. Ένας φιλήσυχος πολίτης τους βλέπει και ειδοποιεί την αστυνομία οι οποίοι σε χρόνο μηδέν έχουν περικυκλώσει την περιοχή. Οι τρεις αντιλαμβάνονται πως δεν θα γλιτώσουν. Ο Σμυρναίος κρύβεται κάτω από ένα όχημα όπου και συλλαμβάνεται μετά από λίγο. Οι Πρέκας και Μαρίνος μπαίνουν σε μια πολυκατοικία και προσπαθούν να βρουν καταφύγιο μέσα σε κάποιο διαμέρισμα.

Μπαίνουν μέσα στο σπίτι του Nίκου Kαρνή. Όχι σαν εισβολείς αλλά σαν άνθρωποι κυνηγημένοι που ζητούν βοήθεια. Ο πατέρας της οικογένειας προφασιζόμενος πως πάει να ετοιμάσει το αυτοκίνητο για την διαφυγή τους βγαίνει από το σπίτι και ειδοποιεί την αστυνομία! Λίγα λεπτά μετά ΕΚΑΜ και Αντιτρομοκρατική είναι κάτω από το σπίτι. Την ίδια στιγμή ο Μιχάλης Πρέκας, που πλέον έχει καταλάβει ότι δεν υπάρχει διέξοδος, ειδοποιεί τα κανάλια «για να δουν όλοι πως πεθαίνουν οι αναρχικοί», ξεκινάει την έφοδο για τον ουρανό. Βγαίνει στο μπροστινό μπαλκόνι κι εκεί οι αστυνομικοί τον εκτελούν (ενώ το επίσημο πόρισμα έλεγε ότι πυροβολήθηκε στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας, η θανατηφόρα σφαίρα είχε πορεία προς τα κάτω, πράγμα που επιβεβαιώνει τους ισχυρισμούς ότι πυροβολήθηκε στο περιπολικό που τον παρέλαβε).

Η 17Ν, μετά από λίγο σε προκήρυξή της θα γράψει για το συμβάν:

“Πέρα απ’ τη συνεχή παραπληροφόρηση μέσω των δημοσιογράφων, σημειώνουμε την όλη επιχείρηση που κατάληξε στη στυγνή φασιστική δολοφονία του Πρέκα. Εκατοντάδες μπάτσοι με πολιτικά να ζητούν σα δήθεν αγανακτισμένοι πολίτες το λυντσάρισμά του πασχίζοντας να δημιουργήσουν συναίνεση για τη φασιστική πρακτική τους. Οι άνδρες των ειδικών δυνάμεων να ξυλοκοπούν το Μαρίνο και να το παρουσιάζουν μέσω των δημοσιογράφων ότι χτυπήθηκε από πολίτες. Τέλος η δολοφονία που είναι συνέπεια του συνδυασμού αλαλούμ της αμερικάνικης πολιτικής-διαταγής, που επιτάσσει να σκοτώνονται οι «τρομοκράτες» σε τέτοιες περιπτώσεις, και της ελληνικής ιδιαιτερότητας ο Πρέκας έκανε βόλτες στο μπαλκόνι κοροϊδεύοντας τους χωρίς να προφυλάσσεται που επέβαλλε να μη σκοτωθεί. Έτσι αυτή η δολοφονία διέλυσε το μύθο των ειδικών δυνάμεων, αποκάλυψε το πραγματικό τους ποιόν, τους ξεσκέπασε πανηγυρικά σαν μια συμμορία ανίκανων, θρασύδειλων χαραμοφάηδων. Έχοντας όλα τα πλεονεκτήματα με το μέρος τους, υπερσύγχρονο οπλισμό, αλεξίσφαιρα γιλέκα, έχοντας περικυκλώσει τον Πρέκα, όντας καμιά εκατοστή ακροβολισμένοι απέναντι σε έναν, δηλαδή παίζοντας εκ του ασφαλούς αφού δεν διέτρεχαν κανένα κίνδυνο, όχι μόνο δεν κατόρθωσαν να τον συλλάβουν, αλλά μόλις ο Πρέκας εμφανίστηκε στο μπαλκόνι κι έριξε έναν πυροβολισμό στον αέρα, τα ‘καναν στην κυριολεξία και απάντησαν με καταιγισμό σφαιρών. Μπορούμε να πούμε λογικά ότι ο Πρέκας πέφτοντας δολοφονημένος απ’ τις σφαίρες τους, τους εκδικήθηκε άσχημα. Τους ξεβράκωσε με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο.” (11/10/1987)

Μετά από λίγο ο Χριστόφορος παραδίνεται. Από εκεί και πέρα ξεκινάει ένα ανελέητο κυνήγι από το κράτος το οποίο τον βρίσκει επί της ουσίας να παλεύει μόνος του απέναντι σε όλους. Μετά από λίγα χρόνια αποφυλακίζεται και λίγο καιρό αργότερα διαφεύγει στην Ουγγαρία. Εκεί τον απαγάγουν Έλληνες αστυνομικοί και επιστρέφει στην Ελλάδα. Ακολουθεί η δίκη του για δεκάδες κακουργήματα όπου αθωώνεται. Το κράτος όμως δεν έχει καμία διάθεση να τον αφήσει ήσυχο. Το 1992 σε μια προφανώς στημένη υπόθεση η αστυνομία συλλαμβάνει στα Εξάρχεια τον Μαρίνο και τον Ν. Σκυφτούλη για κλοπή αυτοκινήτου. Ένα μήνα μετά αθωώνονται. Το 1994 ξανασυλλαμβάνεται για να ξανααθωωθεί για μια κλοπή… μπουφάν από το «Μινιόν».

Το 1995 το κράτος αποφασίζει να παίξει το τελευταίο του χαρτί απέναντι στον κίνδυνο που λέγεται Χριστόφορος Μαρίνος. Συλλαμβάνεται για ακόμα μια φορά καθώς σύμφωνα με την αστυνομία είχε εμπλοκή στην ένοπλη ληστεία στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας και το φόνο του ταμία Δημήτρη Mαντούβαλου. Οι συγκατηγορούμενοι του λένε πως εκείνος φταίει για το φόνο ενώ ένα μεγάλο κομμάτι του «χώρου» του αποδίδει σχέσεις με την Ασφάλεια. Μέσα σε αυτό το κλίμα ο Χριστόφορος αποφασίζει να ξαναβαδίσει ολομόναχος και πραγματοποιεί την σκληρότερη απεργία πείνας που έχει γίνει ποτέ στον ελλαδικό χώρο αφού τρεις φορές πέφτει σε κώμα και άλλες τόσες οι γιατροί τον επαναφέρουν την τελευταία στιγμή. Αποφυλακίζεται με περιοριστικούς.

Στις 23 Ιουλίου του 1996 σπάει του περιοριστικούς όρους και ο Μαρίνος βρίσκεται «αυκτονημένος» στην καμπίνα του, μετά από εισβολή των ΕΚΑΜ, με ένα όπλο διαφορετικού διαμετρήματος από τη σφαίρα που βρέθηκε μέσα του.

Ο Μαρίνος πέθανε ακριβώς όπως έζησε όλη του τη ζωή, αγωνιζόμενος. Αγωνιζόμενος για τα ιδανικά του, για τα πιστεύω του, για τους συντρόφους του. Δυστυχώς όμως για το κάθε καθεστώς αυτοί οι θάνατοι είναι που δίνουν σημαντικά μαθήματα στο χώρο του κινήματος και του μαθαίνουν να αγωνίζεται για ιδέες που κανένας αστός, πολιτικάντης, αφεντικό και μπάτσος δεν μπορούν να καταλάβουν. Ίσως από ένα παρόμοιο θάνατο θα εμπνεύστηκε και θα έγραψε και ο Τάσος Λειβαδίτης: «Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων εμείς καθόμασταν τα βράδια και ζωγραφίζαμε σκηνές από την αυριανή ευτυχία του κόσμου. Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας.»

Πάτρα: Κάτω τα ξερά σας από την Κατάληψη “Κυλικείο Οκτάγωνο”

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »
Δευτέρα 7 Ιουλίου σφραγίστηκε για δεύτερη φορά η Κατάληψη Κυλικείο Οκτάγωνο, που βρίσκεται στο πανεπιστήμιο, δίπλα από το πάρκο της ειρήνης.

Κάτω τα ξερά σας από την Κατάληψη Κυλικείο Οκτάγωνο

Δευτέρα 7 Ιουλίου σφραγίστηκε για δεύτερη φορά η Κατάληψη Κυλικείο Οκτάγωνο, που βρίσκεται στο πανεπιστήμιο, δίπλα από το πάρκο της ειρήνης. Οι εκκενωτές δεν αρκέστηκαν αυτή την φορά στο να αλλάξουν την κλειδαριά και να βάλουν μπάρες στην πόρτα, αλλά ξήλωσαν και όλα τα τραπέζια, τα παγκάκια, τις κούνιες και την μπασκέτα που υπήρχε στον εξωτερικό χώρο της κατάληψης.

Ο λόγος της εκκένωσης είναι ο αναμενόμενος. Η κατάληψη αυτή εδώ και τέσσερις μήνες έχει συνεισφέρει, για αρκετό κόσμο του πανεπιστημίου (και όχι μόνο), στη δημιουργία μιας καθημερινότητας διαφορετικής από αυτήν που μας πλασάρουν σαν μονόδρομο. Λειτουργώντας αυτοοργανωμένα, ενάντια σε εμπορευματικές σχέσεις και lifestyle καλούπια, με άξονα την κάλυψη των κοινωνικών, βασικών μας αναγκών και όχι το κέρδος, δείχνει έμπρακτα πως το τρίπτυχο πανεπιστήμιο-καφετέρια-σπίτι δεν είναι η μόνη επιλογή. Κατά τη διάρκεια αυτού του τετραμήνου έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες εκδηλώσεις, πολιτικού και πολιτιστικού περιεχομένου, στη βάση των αρχών που εξηγήσαμε παραπάνω. Μα φυσικά, τέτοια πράγματα στις μέρες μας δεν επιτρέπονται!

Και ποιον βρήκαμε απέναντι μας; Μια εταιρεία, την patras catering (ενοικιαστή του Πάρκου της Ειρήνης), και τους πιστούς συνεργάτες της, τη διοίκηση του πανεπιστημίου, με μπροστάρηδες τον αντιπρύτανη Παντελή Κυπριανό και τον πρύτανη Γιώργο Παναγιωτάκη. Η patras catering δεν αρκείται στο πάρκο της ειρήνης που έχει νοικιάσει, δεν αρκείται σ’ όλον τον περιβάλλοντα χώρο που πάει πακέτο με το πάρκο, αλλά θέλει ολόκληρο το φιλέτο, συμπεριλαμβανομένου και του χώρου που έχουμε καταλάβει και λειτουργούμε. Επειδή λοιπόν τους χαλάμε τη μόστρα για τις φιέστες τους, επειδή η επιθυμία τους για περαιτέρω πλούτο είναι ακόρεστη, επειδή στην τελική εμείς και αυτοί είμαστε φύσει ανταγωνιστικοί μεταξύ μας, εκκενώνουν την κατάληψη.

Από μεριάς μας, θεωρούμε πως είμαστε οι καταλληλότεροι για να διαχειριστούμε αυτό το χώρο. Καταλληλότεροι, όχι «γενικά κι αόριστα», αλλά για όσους βάζουν την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών πάνω από το κέρδος. Για όσους η τσέπη τους δε μπορεί να σηκώσει έναν ακριβό καφέ, για όσους πιστεύουν πως η ανάγκη για συνεύρεση κι ανθρώπινη επικοινωνία δε χωράει και δεν πρέπει να βρίσκεται κάτω από τη στέγη ενός μαγαζιού.

Κλασικό επιχείρημα του πρύτανη Παναγιωτάκη εναντίον μας είναι πως «οι καταληψίες θέλουν μόνο για την πάρτη τους και τον περιβάλλοντα χώρο της κατάληψης». Η πραγματικότητα όμως τους διαψεύδει. Όπως είπαμε, στον εξωτερικό χώρο είχαμε μόνιμα τοποθετημένα τραπέζια, παγκάκια, μπασκέτα, κούνιες, με σκοπό να τα χρησιμοποιεί ο καθένας που περνάει από το μέρος. Όλα τα πράγματα αυτά εξαφανίστηκαν στα πλαίσια του σφραγίσματος. Βλέπουμε λοιπόν, πως αντιλαμβάνεται η πρυτανεία την κοινωνική χρήση των δημόσιων χώρων. Καλά θα κάνουν οι κύριοι αυτοί να καταλάβουν πως ο πραγματικός αποκλεισμός των δημόσιων χώρων γίνεται όταν για να μπορέσεις να κάτσεις σε ένα τραπέζι πρέπει σώνει και καλά να πληρώσεις.

Να υπενθυμίσουμε αυτό που είχαμε δηλώσει, πριν κάποιους μήνες: «μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι, όντας σίγουροι πως θα πετύχετε το σκοπό σας. Έτσι κι αλλιώς, έχετε έναν ολόκληρο μηχανισμό από αστυνόμους, δικαστές και δημοσιογράφους στη διάθεση σας να σας υπηρετούν με συνέπεια. Αλλά να είστε σίγουροι και για κάτι ακόμα: πως δεν είμαστε τόσο λίγοι όσο νομίζετε, πως δε θα παραιτηθούμε από αυτά που μας αναλογούν, πως θα μας βρίσκετε συνεχώς μπροστά σας.» Τώρα και στο μέλλον.

Κατάληψη “Κυλιεκίο Οκτάγωνο”

oktagwno.squat.gr

Συνέλευση για το δικαστήριο της επίθεσης στο στέκι Αντιπνοια – Παρασκευή 18 Ιουλίου 20:00 στο Πολυτεχνείο

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »
Συνέλευση εν’όψει του δικαστηρίου για την επίθεση στο στέκι Αντίπνοια την Παρασκευή 18 Ιουλίου 20:00 στο Πολυτεχνείο

Σήμερα Δευτέρα 30 Ιουνίου στις 7 η ώρα το απόγευμα, ομάδα 20 περίπου ατόμων από τη γνωστή φασιστική γκρούπα της «Χρυσής Αυγής» πραγματοποίησαν επίθεση στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια στα Κάτω Πετράλωνα. Εισβάλλοντας στο στέκι «χαιρέτισαν» φασιστικά φωνάζοντας «με τους χαιρετισμούς της Χρυσής Αυγής», και στη συνέχεια επιτέθηκαν με μαχαίρια σε δύο από τα τέσσερα άτομα που βρίσκονταν εκείνη την ώρα μέσα στο στέκι. Τους τραυμάτισαν στα πόδια και στο κεφάλι και στη συνέχεια απομακρύνθηκαν όπως ήρθαν, με μηχανές μεγάλου κυβισμού. […]”

Κείμενο του στεκιού την μέρα της επίθεσης

 

          Στις 30 Ιουνίου του 2008 το αναρχικό στέκι Αντίπνοια, στα Κάτω Πετράλωνα, δέχθηκε οργανωμένη επίθεση από 15-20 παρακρατικούς της χρυσής αυγής. Εκείνη την ώρα βρίσκονταν μέσα στο χώρο 4 άτομα που έκαναν μαθήματα Ισπανικών. Το αποτέλεσμα ήταν ο τραυματισμός, με μαχαίρι, δύο συντρόφων, ένας εκ των οποίων σοβαρά. Από την πρώτη στιγμή κιόλας, η αλληλεγγύη μας συγκίνησε, τόσο για την αμεσότητα όσο για τον όγκο της. Τα αντανακλαστικά του κόσμου του κινήματος λειτούργησαν άμεσα και έτσι πρώτη απάντηση δόθηκε την ίδια μέρα. Αργά το βράδυ πραγματοποιήθηκε αυθόρμητη πορεία προς το αστυνομικό τμήμα των Κάτω Πετραλώνων από 300 περίπου άτομα ενώ για αρκετό καιρό τόσο στο στέκι όσο και στο νοσοκομείο (που νοσηλευόταν ο ένας σύντροφος) κόσμος από τη γειτονία και από τον αγώνα εξέφραζε, με κάθε τρόπο, την αλληλεγγύη του.

Αυτή η επίθεση δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αντιθέτως, σε μια περίοδο έντονης κοινωνικής όξυνσης όπως ήταν εκείνη, η δράση παρακρατικών συμμοριών ενάντια σε πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους αυξάνεται (παραδείγματα είναι οι επιθέσεις στο Θερσίτη στο Ίλιον, με εκρηκτικό μηχανισμό, οι εμπρησμοί στη Βίλα Αμαλίας στην Αχαρνών και στο Πραπόπουλο, στο Χαλάνδρι).

Πάγια τακτική του κράτους, σε τέτοιες περιόδους είναι να χρησιμοποιεί τους παρακρατικούς του μηχανισμούς, παράλληλα με τις κρατικές δυνάμεις καταστολής για να αναχαιτίσει τους αγώνες και να τρομοκρατήσει όσους συμμετέχουν σε αυτούς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονταν και οι παραπάνω επιθέσεις. Ενώ ο παρακρατικός ρόλος αυτών των συμμοριών έγκειται και στο γεγονός ότι όλη αυτή η δράση γινόταν με την ανοχή και τη συνεργασία του κράτους, κυρίως μέσα από τις δυνάμεις καταστολής.
Εξόφθαλμα και ενδεικτικά παραδείγματα της αγαστής συνεργασίας τους ήταν η 2 Φλεβάρη του 2008 όπου χρυσαυγίτες (κάποιοι εκ των οποίων και υποψήφιοι) επιτίθονταν, μαζί τις διμοιρίες των ματ, σε αντιφασιστική διαδήλωση όπου και μαχαίρωσαν δύο διαδηλωτές. Το δεύτερο είναι το “πείραμα’’ του Αγ. Παντελεήμονα, όπου η χρυσή αυγή, χρησιμοποιώντας ως προμετωπίδα μια επιτροπή κατοίκων, αποτέλεσε, πάλι σε συνεργασία με την αστυνομία, το επιχειρησιακό κομμάτι στον κεντρικό κρατικό σχεδιασμό για την εκκαθάριση της περιοχής από τους μετανάστες.

 

Γυρίζοντας στην υπόθεσή μας, λίγη ώρα μετά την επίθεση στο Αντίπνοια, στην ίδια περιοχή, προσάγονται από την τροχαία δύο φασίστες που επέβαιναν σε μηχανάκι και αφού βρίσκουν πάνω τους δύο μαχαίρια και ένα τσεκούρι, ομολογούν ότι είναι μέλη της χρυσής αυγής και ότι συμμετείχαν στην επίθεση. Πρόκειται για τον Βασίλη Σιατούνη (ο οποίος υπήρξε και υποψήφιος της χ.α. στις προηγούμενες νομαρχιακές εκλογές) και τον Αθανάσιο Στράτο.

Οι κατηγορίες εις βάρος τους είναι πλημμεληματικού χαρακτήρα και από τον Ιούλιο του 2008 ξεκινάει μια διαδικασία στην οποία οι φασίστες ζητάνε συνέχεια αναβολές και αποφεύγουν την παρουσία τους στα δικαστήρια, καθώς εκεί δέχονται την οργή συντρόφων και αγωνιστών και δεν έχουν καμιά δημόσια στήριξη από μεριά του φασιστικού κόμματος.

Επί τρία χρόνια αυτή είναι η κατάσταση, μέχρι που στις 2 Μαΐου του 2011, μέρα που είχε οριστεί η δίκη, βρεθήκαμε αντιμέτωποι στην Ευελπίδων με ένα τάγμα εφόδου πρωτοκλασάτων στελεχών της ηγεσίας της χ.α. (μεταξύ των οποίων οι Λαγός και Κασιδιάρης), που παρ’ ότι δημόσια είχε αποποιηθεί τη σχέση της με το γεγονός, με την παρουσία τους ανέλαβε επί της ουσίας την πολιτική ευθύνη της συγκεκριμένης επίθεσης. Μετά από συμπλοκή τράπηκαν σε φυγή με τη συνοδεία ΜΑΤ και η δίκη έγινε ερήμην τους. Το αποτέλεσμα ήταν η αναβάθμιση του κατηγορητηρίου σε κακουργήματα και η παραπομπή της διαδικασίας στο μεικτό ορκωτό. Από τότε η υπόθεση θάφτηκε, σε μια περίοδο στην οποία γινόταν αβαντάρισμα της χρυσής αυγής σε όλα τα πεδία, συνθήκη που έδωσε καρπό μετά τις εκλογές του 2012.

Ένα χρόνο αργότερα, το Σεπτέμβριο του 2013, έγινε η “ξαφνική’’ δολοφονία του Παύλου Φύσσα από χρυσαυγίτη, συμβάν που έρχεται να χρησιμοποιηθεί, από το κράτος, κατά το δοκούν. Για επικοινωνιακούς λόγους αλλά και ενδοσυστημικούς ανταγωνισμούς (ψηφοθηρία, το κράτος διαχειριστής-εγγυητής της δημοκρατίας και η θεωρία των δύο άκρων), ανακαλύπτεται ο καθεστωτικός “αντιφασισμός’’ και “οι θεσμοί επιτέλους θα κάνουν τα δέοντα’’. Η δικαιοσύνη θα δικάσει, η αστυνομία θα συλλάβει, τα ΜΜΕ θα αποκαλύψουν και ο πολιτικός κόσμος θα απομονώσει!!!

Στο πλαίσιο αυτού του κυνικού πανηγυρισμού όπου συμμετέχουν όσοι έπεσαν από τα σύννεφα, θυμήθηκαν και πάλι την υπόθεσή μας, εντάσσοντάς την στη δικογραφία περί εγκληματικής οργάνωσης, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να μας βάλουν στο παιχνίδι τους σαν χρήσιμα πιόνια. Στα τέλη του περασμένου Νοέμβρη κληθήκαμε στην ανακρίτρια ως μάρτυρες για την εν λόγω υπόθεση. Η παρουσία μας, επομένως ήταν υποχρεωτική, και η θέση μας δεν ήταν μόνο να βγάλουμε λόγο για το φασισμό και το παρακράτος αλλά επίσης να κάνουμε ξεκάθαρο ότι δεν δεχόμαστε να είμαστε κομμάτι του “καθεστωτικού αντιφασισμού”.

Το οικονομικό-πολιτικό σύστημα, δηλαδή ο καπιταλισμός και η δημοκρατία του, ευθύνεται για την ύπαρξη και την υποστήριξη του φασισμού, είτε στη μορφή του παρακράτους είτε στην πιο νομιμοποιημένη μορφή του σαν πολιτικό σχήμα. Μέσα από την συνολική κρίση και θέλοντας να διασφαλίσει την κυριαρχία του, το κράτος τροφοδοτεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό, υιοθετεί ακροδεξιά ατζέντα, οξύνει την καταστολή (αναβαθμίζοντας το νομικό του οπλοστάσιο ποινικοποιώντας τους αγώνες, διώκοντας δριμεία τους αγωνιστές, ενισχύοντας την αστυνομία). Έτσι προμόταρε τη χρυσή αυγή όχι μόνο συγκαλύπτοντας τις επιθέσεις αλλά προωθώντας την και σε ιδεολογικό επίπεδο και, εν τέλει, βοηθώντας την μέσα σε δύο χρόνια να ανεδείχθη από την “αφάνεια’’ στο 7%. Οποιαδήποτε ρητορική λοιπόν περί αντιφασισμού, όταν προέρχεται από οποιοδήποτε μηχανισμό του κράτους, δεν μπορεί να μας θολώσει.

Ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό είναι ταυτόχρονα και αγώνας ενάντια στο φασισμό και δίνεται στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στις σχολές, στο περίγυρό μας. Εμείς οι από τα κάτω, μέσα από τους κοινωνικού- ταξικούς αγώνες στεκόμαστε απέναντι σε ένα πολύπλοκο και ισχυρό σύστημα, που προωθεί τις ανισότητες, την ιεραρχία και τους διαχωρισμούς. Ο κόσμος της ισότητας, της ελευθερίας και της αλληλεγγύης απέναντι στο κόσμο της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

 

Μετά από έξι χρόνια συνολικά, στις 19 Σεπτέμβρη του 2014 θα γίνει το δικαστήριο για την επίθεση στο στέκι . Όπως κάθε στιγμή από τη μέρα της επίθεσης, δεν θεωρούμε ότι αυτή η υπόθεση αφορά μονάχα εμάς. Από τη μία, γιατί αν στο στόχαστρο του παρακράτους τότε μπήκε το στέκι Αντίπνοια και τα πρόσωπα που το στηρίζουν, ήταν γιατί ήταν, είναι και θα είναι ένα από τα πολλά σημεία αναφοράς στον κοινωνικό-ταξικό αγώνα και από την άλλη  δεδομένου του περιεχομένου της δίκης και του ρόλου που θέλει το σύστημα να διαδραματίσει ώστε να εξυπηρετήσει τους σχεδιασμού του.

Γι’ αυτό καλούμε σε δημόσια κουβέντα συλλογικότητες και άτομα του αναρχικού- αντιεξουσιαστικού χώρου,την Παρασκευή 18 Ιουλίου στις 20:00 στο Πολυτεχνείο  προκειμένου να οργανώσουμε την παρουσία μας στα δικαστήρια, να καθορίσουμε τους όρους με βάση τους οποίους χρησιμοποιούμε τους θεσμούς ώστε να διασφαλίσουμε πως δεν θα γίνει πεδίο σπέκουλας του κράτους, της καθεστωτικής αριστεράς και βορά στα κοράκια της δημοσιογραφίας και να αναδείξουμε τη στάση μας απέναντι στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Γιατί ο αγώνας μας δεν ξεκινά ούτε τελειώνει στις δικαστικές αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης. Αντίθετα χτίζεται, παλεύεται, ομορφαίνει και χειραφετείται στις δομές αλληλεγγύης, ισότητας και ελευθερίας.

 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ.

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΣΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ.

Ξεκουρδίζοντας τα όργανα της πολιτικής

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Η πολιτική παραπαίει… ας την αφήσουμε να πεθάνει!

[Από το έντυπο, της ομώνυμης αναρχικής ομάδας, Πρόκληση σε στάση, τεύχος 4, Θεσσαλονίκη, Νοέμβρης ’95]

Πιστεύεις στον αναρχισμό; Θεωρείς πως τα εργατικά συμβούλια, η αυτοοργάνωση της παραγωγής και η άμεση δημοκρατία θα σε εξυψώσουν σε μια απελευθερωτική Εδέμ; Ε, τότε, ναι∙ η πολιτική σου πάει γάντι. Δεν νοούνται όλα τα παραπάνω δίχως αυτήν, διότι πολιτική σημαίνει διαχείριση. Κι εσύ, καθότι αναρχιστής (και όχι αναρχικός) έχεις ουκ ολίγα ζητήματα προς διαχείριση∙ από την βιομηχανική παραγωγή, μέχρι τις αντιδράσεις όσων διαφωνούν με όσα λες και πράττεις, μιας και οι μειοψηφούντες στις δημοκρατίες (άμεσες, έμμεσες, με φιοριτούρες ή άνευ) οφείλουν να υποτάσσονται στην βούληση της πλειοψηφίας. Αν υποθέσουμε, βέβαια, πως θέτεις συνήθως εαυτόν σε όσους πλειοψηφούν…

Ρωτάς με τί τρόπο πρέπει να διαχειριστείς αυτούς που διαφωνούν; Μα, η σύμπλευση με αριστεριστές και αριστερούς, ως γνωστόν, δύναται να «εμπλουτίσει» την μεθοδολογία της «πειθούς» με ποικιλώνυμα παραδείγματα∙ από Pravdaκαι Κροστάνδες μέχρι γκούλανγκ και Stasi. Βεβαίως, ομιλίαι κακαί φθείρουσι ήθη χρηστά, αλλά είπαμε· δίχως πολιτική, γρανάζι δεν γυρνά. Και τα πάσης φύσεως γρανάζια έχουν γίνει τοτέμ για τον αναρχισμό. Ψέματα; Πανάκεια, λοιπόν, η τεχνολογία∙ αρκεί να είναι κτήμα των εργατών και όχι των αφεντικών. Τα είπαν ο Μπακούνιν και ο Κροπότκιν πριν εκατόν τόσα χρόνια, δεν τα είπαν; Τέλος! Μα πόση κομματίλα ακόμη τέλος πάντων; Φευ!

Όσον αφορά τώρα τις καταγραφές και τα πεπραγμένα των αναρχικών του 19ου αιώνα, δυστυχώς, έχουν αναπτυχθεί δύο φαινομενικά αντίθετες προσεγγίσεις που ωστόσο, συναγωνίζονται επάξια η μία την άλλη σε παραλογισμό και έλλειψη απελευθερωτικής οπτικής. Η πρώτη είναι αυτή των αναρχιστών, οι οποίοι, ως άλλοι κομμουνιστές, υποστηρίζουν –αν και δεν το αποδέχονται ανοιχτά– πως, εφόσον κάποιοι «κλασσικοί αναρχικοί» είπαν τούτο κι εκείνο, οφείλουν κι αυτοί να το αποδεχτούν αυτούσιο, σαν πολιτικό τους «ευαγγέλιο». Η εταίρα προσέγγιση –εξίσου εσφαλμένη και μάλιστα από αναρχικούς που αποστρέφονται με συνέπεια στον δημόσιο λόγο τους την πολιτική και τον πολιτισμό– είναι να θεωρείται πως οι ανωτέρω αναφερθέντες δεν προσέφεραν τίποτε ουσιώδες στο απελευθερωτικό μονοπάτι. Διαφωνούμε, βεβαίως, και με τους μεν και με τους δε. Ο αναρχικός λόγος και οι απελευθερωτικές πρακτικές των αναρχικών εμπλουτίζονται συνεχώς, φωτίζοντας πτυχές αγωνιζόμενων, είτε αυτοί είναι σύγχρονοι μας είτε έζησαν τον βίο τους στο πολύ μακρινό παρελθόν. Αναδεικνύουμε, λοιπόν, τα στοιχεία εκείνα από την δράση και τον λόγο τους, που μπορούν να λειτουργήσουν απελευθερωτικά στο σήμερα, αλλά και στο μέλλον. Ασκούμε βεβαίως καλοπροαίρετα κριτική, όπως οφείλουν να κάνουν και σε μας οι σύντροφοι μας, αλλά και οι αγωνιζόμενοι που θα έρθουν.

Με λίγα λόγια, όση σχέση έχει η Αναρχία με τον αναρχισμό, άλλη τόση έχει και το συνολικά απελευθερωτικό μονοπάτι με την πολιτική. Η Αναρχία είναι το αυθόρμητο και ανεξέλεγκτο, το άγριο και απολίτιστο∙ αυτό που σε μεγάλο βαθμό βίωναν οι άνθρωποι, πριν μια εξουσιαστική ελίτ επινοήσει το κράτος εις βάρος όλων. Δεν λατρεύει γρανάζια και τόρνους∙ όταν γίνει η παρουσία της πραγματικότητα, θα τα θάψει στη γη, να ξαναγίνουν σίδερο. Δεν επιθυμεί να διαχειριστεί ανθρώπους και φύση∙ η ελευθερία στέκεται πέρα απ’ τον έλεγχο. Εδράζεται σε κάθε τι φυσικό∙ στο κελάρυσμα του ρυακιού, στο πέταγμα του κόρακα, στο φώς της πυγολαμπίδας μέσα στ’ απόλυτο σκοτάδι. Ό,τι είναι ο άνεμος για τα σύννεφα, είναι η Αναρχία για την πολιτική.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

css.php