Archive for September, 2014

Βραζιλία: 1200 οικογένειες καταλαμβάνουν άδειο οικόπεδο

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

«Όταν η ζωή μετατρέπετε σε προνόμιο η κατάληψη γίνετε καθήκον»

Foto: Midia NINJA

Στις  11:0 μμ την περασμένη Παρασκευή 26 Σεπτέμβρη μια έκταση εγκατελημένη για περισσότερα από 30 χρόνια υποδέχθηκε μία νέα κατάληψη. 1200 περίπου οικογένειες από τους δήμους Osasco και  Carapicuíba (SP), και άστεγοι εργαζόμενοι από το κίνημα MTST  (Κίνημα των Εργαζομένων Χωρίς Στέγη)  εισέβαλαν στην άδεια έκταση  και έστησαν τα πρώτα προσωρινά καταλύματα.

Foto: Midia NINJA

40 λεπτά αργότερα έφτασε η στρατιωτική αστυνομία η οποία απέκλεισε όλες τις εισόδους και εξόδους προς και από την έκταση, με σκοπό να καταγράψει την κατάσταση και την πρόοδο της κατάληψης. Μετά από 30 λεπτά διαπραγματεύσεων και βλέποντας την συνεχιζόμενη εξέλιξη των οργανωτικών δραστηριοτήτων οι δυνάμεις καταστολής αποχώρησαν από την περιοχή. Μέσα σε λίγη ώρα τα μέλη του κινήματος είχαν στήσει συλλογική κουζίνα, κι είχαν διαθέσει τις πρώτες σκηνές για να εξασφαλίσουν τις ελάχιστες προϋποθέσεις παραμονής των οικογενειών.

Foto: Midia NINJA

Foto: Midia NINJA

Μορφώστε τους ναζί όσο θα σας παραμορφώνουν τα πρόσωπα

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Στην αντιφασιστική συναυλία που πραγματοποιήθηκε στη μνήμη του Παύλου Φύσσα ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά, ακούστηκε από τους διοργανωτές η παραίνεση «να ανοίξουμε την καρδιά μας στους ναζί…τους λείπει αγάπη, μόρφωση, ζεστασιά». Η συγκεκριμένη νουθεσία ως πολιτική στάση ενέχει τέσσερα θεμελιώδη λάθη.

Το πρώτο λάθος, που συμβαίνει εξάλλου πολύ συχνά, είναι να κατηγοριοποιούνται οι φασίστες και οι ναζί συλλήβδην ως μία αμόρφωτη μάζα. Κι είναι λάθος γιατί, αφενός μεν δεν ξεχωρίζει αυτή η ταύτιση τον ναζί από τον φασίστα και γιατί, αφετέρου, παραβλέπει το γεγονός ότι στις τάξεις της ακροδεξιάς και των ναζιστών υπάρχουν άτομα με υψηλό μορφωτικό και πολιτισμικό κεφάλαιο, πράγμα, εξάλλου που καθιστά το συγκεκριμένο χώρο εξαιρετικά επικίνδυνο. Υπάρχουν ελάχιστοι δηλωμένοι ναζί που παίζουν το ρόλο της πνευματικής ελίτ του συγκεκριμένου χώρου και αμέτρητοι μη δηλωμένοι που παρέχουν ιδεολογικό οπλοστάσιο στους ναζί. Επομένως είναι λάθος να μιλάμε για συνολικά «αμόρφωτο» πλήθος.

Η δεύτερη παρανόηση έχει να κάνει με το κατά πόσο η μόρφωση συνδέεται με την πίστη στην κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, την ελευθερία έκφρασης, την ανεξιθρησκεία, τον σεβασμό της προσωπικότητας, την πολυπολιτισμικότητα και όσα άλλα αντιστρατεύεται η φασιστική ιδεολογία. Υπάρχει δηλαδή μία διάχυτη ταύτιση της μόρφωσης με την καλλιέργεια, και της καλλιέργειας με την πίστη στα ανθρωπιστικά ιδεώδη, ενώ γινόμαστε αυτήκοες μάρτυρες μίας ρητορείας που μεταστρέφει το ιδανικό της επικράτησης του ανθρωπισμού, σε ένα ατομοκεντρικό φιλελευθερισμό σε συνθήκες καπιταλιστικής υστερίας.

Σε σχέση και με τα παραπάνω, ένα τρίτο λάθος έγκειται στο στίγμα της αμορφωσιάς που μάλιστα, εσφαλμένα, το συνδέει άρρηκτα με τους φασίστες. Είναι μια αντίληψη που γενικά προάγεται ασυλλόγιστα ακόμα και από αυτούς που έχουν τις πιο αγνές αντιφασιστικές προθέσεις. Είναι όμως επικίνδυνη μια τέτοια σύνδεση γιατί τείνει να ομογενοποιεί κάτω από την ίδια ετικετοποίηση όσους υστερούν σε μορφωτικό κεφάλαιο, δείχνοντας και στους άλλους τον δρόμο για τους όμοιούς τους, δηλαδή τους «ούγκανους», τους ανορθόγραφους, τους ημιάγριους φασίστες όπου για να γίνεις αποδεκτός δε χρειάζεσαι διαπιστευτήρια κουλτούρας και εκπαίδευσης. Έτσι δημιουργείται τεχνητή πόλωση μεταξύ «εγγράμματων και αγράμματων» αντί να προωθείται η αντιφασιστική εμπέδωση στα λαϊκά στρώματα.

Αντίθετα, ο Σάββας Μιχαήλ, στο βιβλίο του «Η φρίκη μίας παρωδίας: Τρεις ομιλίες για τη Χρυσή Αυγή» θεωρεί ότι «Απαιτείται επειγόντως, πριν είναι αργά, η κοινή δράση όλων των εργατικών οργανώσεων , των κοινωνικών κινημάτων, των διανοουμένων, όλων των καταπιεσμένων της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής», των «υψηλών» προστατών της και των χρηματοδοτών της, των δορυφόρων της με το τρίπτυχο: Ενιαίο Μέτωπο κατά του Φασισμού- κοινωνικά δίκτυα αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης παντού, ομάδες εργατικής- λαϊκής αυτοάμυνας.»

Σε σχέση τώρα με το έτερο πρόταγμα, που αφορά στην «αγκαλιά» στους φασίστες, είναι ακόμα πιο επιλήψιμο γιατί τους θυματοποιεί, τους κατατάσσει αυθαίρετα στην κατηγορία των ατόμων με ειδικές ανάγκες ή με ψυχικές δυσκολίες που χρήζουν ψυχολογικής στήριξης ή/και φιλανθρωπίας. Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο δεν επιτελείται αντιφασιστικό έργο αλλά προκαλούνται αισθήματα συμπάθειας προς τους φασίστες. Και τέλος, μία τέτοια αντίληψη προϋποθέτει πως η Χρυσή Αυγή επανδρώνεται από παραπλανημένους, παραγνωρίζοντας την ιστορική συνέχεια της ακροδεξιάς και των φασιστικών οργανώσεων στην Ελλάδα, αποτελεί δηλαδή μία ανιστόρητη αντίληψη.

Και τελικά, όσο εμείς καλούμαστε να «μορφώσουμε» τους φασίστες αυτοί θα μας παραμορφώνουν τα πρόσωπα με σιδερογροθιές, καυστικό οξύ, χαρακιές με μαχαίρια και σπασμένα μπουκάλια. Ο φασισμός δεν «θεραπεύτηκε» ποτέ ούτε με αγκαλίτσες, ούτε με αγάπες. Η συντριβή του ήρθε, ιστορικά, με εντελώς διαφορετικούς τρόπους. Ας τους αναζητήσουν όσοι διαλαλούν έναν ανερμάτιστο πασιφισμό σε μια παράταιρη σύζευξη με φθηνή ψυχολογία πάνω σε χριστιανικό υπόστρωμα.

Την Τρίτη 30 Σεπτέμβρη θα γκεμίσουν τον καταυλισμό Ρομά Νομισματοκοπείου

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Η αποκεντρωμένη αυτοδιοίκηση την Τρίτη 30/9 γκρεμίζει τον καταυλισμό των τσιγγάνων στο νομισματοκοπείο.

Προς όλους τους κατοίκους του κάτω Χαλανδρίου

Μετά από συνεχόμενες απόπειρες κατεδάφισης του καταυλισμού των τσιγγάνων  η Αποκεντρωμένη Αυτοδιοίκηση Αττικής ετοιμάζει το σχέδιο γκρεμίσματος ενός μεγάλου αριθμού πρόχειρων κατασκευών που τους φιλοξενούν στην περιοχή.

Εδώ και μήνες έχει γίνει αυτοψία από την πολεοδομία της Αγ. Παρασκευής και έχουν καταγραφεί ως παράνομες πάνω από 70 κατασκευές  – κατοικίες οικογενειών τσιγγάνων. Σε πάνω από 50 από αυτές ήδη έχει επιδοθεί η αναγγελία της κατεδάφισής τους.  Τουλάχιστον αυτές είναι ο αρχικός στόχος των συνεργείων κατεδάφισης την Τρίτη.

Θεωρείται βέβαιο ότι προπαρασκευαστικά η ΔΕΗ θα κόψει την ηλεκτρική παροχή, ότι η αστυνομία , ΜΑΤ και ΕΚΑΜ θα είναι παρόντα σε αφθονία  και η συνοικία θα ζήσει στιγμές άγριας δύσης.  Εδώ τελειώνουν τα προφανή…

Έχουμε πολλές φορές αρθρογραφήσει σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα , μιλήσει στα δημοτικά συμβούλια και συνελεύσεις και μοιράσει ανακοινώσεις για το πώς θα μπορούσε να λυθεί η τριπλή ομηρία κατοίκων, τσιγγάνων και ιδιοκτητών που εδώ και πολλά χρόνια  υπάρχει σε αυτή την περιοχή.

Πιστεύουμε με φανατισμό ότι η όποια λύση μπορεί να υπάρξει πρέπει να προϋποθέτει την σύμφωνη γνώμη όλων των εμπλεκομένων. ΟΛΩΝ.

Η νέα διοίκηση του δήμου έχει κάθε δικαίωμα να προσπαθήσει και να διερευνήσει μέσα σε αυτά τα ασφυκτικά πλαίσια που θέτει η συγκυρία την εξεύρεση λύσης σε αυτή την κατεύθυνση που πρακτικά ορίζεται με την παραμονή των τσιγγάνων στα όρια της πόλης . Όχι στο οικόπεδο που βρίσκεται ο Απόλλωνας αλλά κάπου αλλού. Δεν είναι κάτι που μπορεί να λυθεί εύκολα αλλά σίγουρα έχουμε κάθε δικαίωμα να το προσπαθήσουμε.

Οι επιλογές της αποκεντρωμένης διοίκησης δεν το επιτρέπουν όμως  – πράγμα που είναι και το λιγότερο.

Πόσο προφανές είναι να στήνεται ολόκληρη επιχείρηση που σκοπό έχει να εκδιώξει δημότες Χαλανδρίου από τα σπίτια τους στέλνοντάς τους εξορία ακόμα και αν αυτά έχουν κριθεί παράνομα χτισμένα, σε τρίτες ιδιοκτησίες;  

Πόσο συμβατό είναι σε μία πόλη του 2014 να υπάρχει κυνήγι κεφαλών μέσα σε ένα χώρο όπου ΜΑΤ και αστυνομία θα κυνηγάνε ξυπόλυτα πιτσιρίκια και γερόντια για να τα απαγάγουν  και να τα οδηγήσουν στα όρη και τα βουνά χωρίς την θέλησή τους;

Όσοι πιστεύουν ότι η κατεδάφιση μπορεί να είναι κάτι το απλό , μία επιχείρηση σκούπας τύπου Συγγρού κάνουν πολύ μεγάλο λάθος. Η πολυήμερη παρουσία μηχανημάτων και εργασιών στον χώρο πρέπει να θεωρείται δεδομένη , γεγονός που θα πυροδοτήσει πολλές αντιδράσεις τόσο μέσα στον καταυλισμό όσο και πέριξ αυτού.  Τα αδιέξοδα μία τέτοιας κίνησης είναι τόσο εξόφθαλμα που η κατάχρηση εξουσίας και η ισοπέδωση των πάντων στον καταυλισμό είναι μονόδρομος για τους επιτιθέμενους. Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι στον μισό καταυλισμό που  – θεωρητικά – θα μείνει όρθιος η ζωή θα κυλάει κανονικά και δίπλα θα γκρεμίζουν.

Πόσο ηθικό είναι σε μία μέρα και σε συνθήκες πογκρόμ ένα παιδάκι από το 4ο δημοτικό σχολείο να βρεθεί στα βουνά. Ποια θα είναι η τύχη αυτών των παιδιών που θα βρεθούν σε ένα περιβάλλον εχθρικό χωρίς καμία συνάφεια με το γύρω τους.

Ακόμα και τώρα που υποτίθεται όμως ότι έχουν φτιαχτεί οι χώροι υποδοχής των τσιγγάνων ποιος ξέρει  τι θα αποφασίσει το Συμβούλιο της Επικρατείας στις 21/10 που θα κρίνει αν η μεταφορά τους στη θέση Καντήλι είναι νόμιμη, μετά από προσφυγή των εκεί δήμων; Που θα πάνε οι άνθρωποι αυτοί εάν αποφασίσει το ΣΤΕ ότι κακώς έφυγαν όταν ούτε μπρος ούτε πίσω θα υπάρχει;

Είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε το δίκαιο είναι πάντα με το μέρος του πιο αδύνατου, και σε αυτή την τριπλή ομηρία με διαφορά γνωρίζουμε ποιος είναι  ο πλέον αδύνατος. Είναι αυτός  που ξεσπιτώνεται , όπως είναι σε κάθε έξωση, Όπως είναι ο κάθε απολυμένος σε κάθε απόλυση.  Όπως είναι ο Γιάννης Αγιάννης  σε κάθε περίπτωση Αθλίων.

Η στρατιωτική επιχείρηση που σκέφτονται εκεί στην αποκεντρωμένη είναι μία μη αποδεκτή και επικίνδυνη επιλογή , τελική απόληξη μίας αντιδραστικής ρητορείας που εκφράστηκε από μεριάς και των τοπικών αρχών το προηγούμενο διάστημα, που έφτασε στο σημείο να ζητήσει ακόμα και την στέρηση του δικαιώματος στο σχολείο από τα παιδιά του καταυλισμού.

Είναι επιλογή δημιουργίας συνθηκών πογκρόμ σε ένα τμήμα της πόλης και ενάντια σε δημότες της πράγμα που επίσης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό.

Κάθε δημοκράτης πολίτης στη πόλη πρέπει να κατανοήσει ότι τέτοιες πρακτικές που μας γυρνάνε πολλά χρόνια πίσω από τον διαφωτισμό δεν θα αργήσουν να γυρίσουν πίσω σε αυτούς που τις σιγοντάρουν. Το σοβαρότερο όμως που όλοι  ξεχνάνε είναι ότι τα αποτελέσματά τους  δεν είναι πάντα ελέγξιμα και μερικές φορές δημιουργούν συνθήκες   μη αναστρέψιμες. 

 

Aντίσταση με τους πολίτες του Χαλανδρίου

Εργατική τάξη – ένα φάντασμα που πλανάται ακόμα

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Ποιός μπορεί να αρνηθεί ότι η κοινωνία όπου ζούμε είναι ταξικά διαστρωματωμένη; Υπάρχουν διακρίσεις και είναι βαθιές και θεσμοθετημένες, καθορίζοντας τους όρους διαβίωσης και πρόσβασης στα υλικά και πνευματικά αγαθά που ο καθένας επιθυμεί. Πλούσιοι-φτωχοί, εκμεταλλευτές-εκμεταλλευόμενοι, κυρίαρχοι-κυριαρχούμενοι, δυνατοί και αδύναμοι και πάει λέγοντας.
Πώς γεννιούνται οι διακρίσεις/ταυτότητες αυτές όμως, πώς εδραιώνονται και αναπαράγονται; Και πάνω απ’ όλα, πώς θα μπορέσουν να καταστραφούν αποτελεσματικά; Ποιά είναι αυτά τα μονοπάτια σκέψης, ανάλυσης και δράσης που θα μπορέσουν οριστικά να τις καταστήσουν παρελθόν;
Κύριος στόχος επομένως του κειμένου, είναι να καταστεί σαφές γιατί είμαστε μακριά από το πλέγμα των εργατίστικων αντιλήψεων, που εκφράζονται στα ανατρεπτικά κινήματα. Ποιοί είναι οι λόγοι που μας κάνουν να πιστεύουμε ότι το αναρχικό κίνημα πρέπει να αποτινάξει τα βαρίδια αυτά του…”ρεαλισμού”, που κάνουν κομμάτια του να ηχούν και να φέρονται εν μέρει, ως μια ριζοσπαστική εκδοχή κομματιών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Γεια σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά
Φυσικά δεν θεωρούμε ότι όλες αυτές οι απόψεις αποτελούν μια ενιαία θεώρηση, κι αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν αρκετές διαφορές μεταξύ τους. Για κάποιες από τις απόψεις αυτές π.χ. η εργατική τάξη είναι αντικειμενικά επαναστατική, αφού βρίσκεται σε άμεση επαφή με τα μέσα παραγωγής, οπότε μπορεί να νεκρώσει την οικονομία, και κατακτώντας τα, να τα στρέψει προς όφελος της επανάστασης . Ενώ για κάποιες άλλες αποτελεί απλά το κατάλληλο όχημα ενοποίησης των καταπιεσμένων. Μάλιστα, τα πιο ορθόδοξα μαρξιστικά κομμάτια τους υποστηρίζουν ότι ο καπιταλισμός είναι “απαραίτητο στάδιο προς την επανάσταση και την αταξική κοινωνία”. Κι αυτό επειδή μέσω της ανάπτυξης βαριάς βιομηχανίας, αναπτύσσεται η εργατική/προλεταριακή συνείδηση, οπότε “γεννιούνται οι νεκροθάφτες του καπιταλισμού”…
Σαν φυσικό επακόλουθο, όσο μιλούν για την κεντρικότητα της “τάξης” αυτής και θεοποιούν αυτήν και τους όποιους εργατικούς αγώνες, άλλο τόσο υποτιμούν στη μεγάλη πλειοψηφία τους, αγώνες που δεν αφορούν εργασιακούς χώρους και τους μή εργάτες αγωνιζόμενους. Τοπικοί αγώνες για περιβαλλοντικά ζητήματα π.χ., ή αγώνες ενάντια στην καταστολή, για την πλειοψηφία τέτοιων οργανώσεων και ομάδων, μπήκαν στην…ατζέντα μετά τις “ευρωπορείες” ενάντια σε G8, δ.ν.τ., κτλ. Όταν δηλαδή φάνηκε ότι έχει ψωμί η υπόθεση..
Αν επομένως, ο βασικός κινητήριος μηχανισμός μιας θεώρησης για τη ζωή και τους αγώνες δεν είναι οικονομικός, τότε θεωρούν ότι δεν μπορεί να συγκινήσει τις.. μάζες, αφού μόνο η οικονομική πτυχή της καταπίεσης θεωρείται ως ικανή να προκαλέσει -νομοτελειακά για τους περισσότερους- την επανάσταση. Και χαρακτηρίζουν ως ανώριμη, τυχοδιωκτική ή και σεχταριστική τη λογική όσων αναγνωρίζουμε μεν ως εκμεταλλευτική την υπάρχουσα οικονομική συνθήκη, αρνούμαστε δε το ότι εκεί πρέπει να επικεντρώσουμε τον αγώνα μας.
[Χωρίς να παραγνωρίζουμε τη θεμελιώδη σημασία της εργασίας για τη διατήρηση και αναπαραγωγή της υπάρχουσας κοινωνικής οργάνωσης, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι πλέον έχουν διαφοροποιηθεί κάποιες ισορροπίες. Πολύ μεγάλο ειδικό βάρος για την επιβίωσή της, έχει αναλάβει μια σχετικά πρόσφατη πτυχή των κυρίαρχων σχεδιασμών: να μας καταστήσουν μή δημιουργικούς, χωρίς πρωτοβουλίες, με περιορσμένες δεξιότητες και γεμάτους φόβο. Κι αυτό δεν αλλάζει απλά τις αποφάσεις αναφορικά με τα ζητήματα εργασίας˙ αναδιαρθρώνει τις δομές της εξουσίας, επαναπροσδιορίζει τις κεντρικές στρατηγικές της, και γεννά αμηχανία -μπροστά στις νέες συνθήκες- για τα όποια κινήματα.]
Μήπως όμως εδώ κάτι δεν πάει καλά; Μήπως οι εκφραστές απόψεων σαν αυτές αναπαράγουν -όχι απαραίτητα συνειδητά- τους ρόλους που η Κυριαρχία έχει τόσο έντεχνα και αποτελεσματικά μοιράσει; Μήπως έτσι στερούμαστε ενός πλούτου αναζητήσεων, επιχειρημάτων, δράσεων;
Ούτε η γενικότητα της αφαίρεσης που ονομάζεται “λαός”, ούτε καν το φάντασμα της κατα-κερματισμένης εργατικής τάξης μπορεί να είναι το όχημά μας προς την ατομική και συλλογική ελευθερία.
Το να βρίσκουμε στοιχεία που μας ενοποιούν απέναντι στην εξουσία είναι θεμιτό και απαραίτητο. Κι είναι επίσης απαραίτητο να υπάρχουν αυτές οι βάσεις που δημιουργούν δεσμούς και συνθήκες που δίνουν δύναμη και προοπτική σε όσους επιλέγουν να αγωνίζονται. Πάνω σε ποια βάση όμως γίνεται αυτό και με ποιό σκεπτικό; Ποιά είναι τα κριτήρια με τα οποία αναζητούμε την ενότητα, τις συμμαχίες και αντίστοιχα πού και πώς, θέλουμε να φτάσουμε;
Φυσικά και είναι γεγονός ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι “προλεταριοποιούνται” – στην ουσία περιθωριοποιούνται- με την έννοια ότι οδηγούνται σε μια οικονομική εξαθλίωση, την οποία συχνά δεν μπορούν να αντιπαλέψουν ούτε καν …πουλώντας την εργατική τους δύναμη. Και είναι επίσης πασιφανές ότι οι εξαθλιωνόμενοι εργάτες δεν αποκτούν νομοτελειακά αντίστοιχη ριζοσπαστική συνείδηση ώστε να γίνουν…προλετάριοι. Το “σφάξε με αγά μου να εξεγερθώ”, δεν ισχύει!
Με το να αυτοκαθοριζόμαστε ως εργάτες-προλετάριοι, υιοθετούμε ένα ρόλο που δεν έχουμε θελήσει. Ενσωματώνουμε μια ταυτότητα που ομαδοποιεί και ομογενοποιεί βασιζόμενη στο τί μας στερούν και όχι στο τί συνειδητά επιλέγουμε. Ουσιαστικά, παλεύουμε για την αυτοκατάργησή μας ως προλετάριοι- που σαφώς είναι θεμιτό- το κάνουμε όμως χρησιμοποιώντας ως μέσο αυτό που θέλουμε να καταργήσουμε!!!
Κι επιπλέον, με τον τρόπο αυτό, ερμηνεύουμε την πραγματικότητα χρησιμοποιώντας αναλυτικά εργαλεία που έχουν προ πολλού σκουριάσει κι είναι πλέον αναποτελεσματικά, χάνοντας την ουσία της σημερινής εποχής όπου η εξουσία είναι πια διάχυτη στον κοινωνικό ιστό. Κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από εκείνη της βιομηχανικής επανάστασης και των μετέπειτα κοινωνιών. Διαφορετική κι από τις πρόσφατες καταναλωτικές κοινωνίες της δανεικής καλοπέρασης. Η υπεραπλουστευμένη θέση, ότι η κοινωνία αποτελείται από καλούς και κακούς, από εργάτες με τους συμμάχους τους και αφεντικά με τους τσάτσους τους, απέχει πολύ από το να κατανοεί και να αντιμετωπιζει την πολυπλοκότητα της καπιταλιστικής μεταβιομηχανικής κοινωνίας.

Παλιέ κόσμε, υφαίνουμε ένα σάβανο για ‘σένα.
Ποιό είναι επομένως το βασικό θεμελιακό μας κοινό, αυτό που μπορεί πιο αποτελεσματικά αλλά και ουσιαστικά να μας κρατήσει όρθιους στη μάχη για την ελευθερία; Το ότι μας έχουν αποστερήσει τη δυνατότητα καθορισμού των όρων και συνθηκών της ύπαρξής μας. Ότι σε κάθε επίπεδο της ζωής κυριαρχεί η διαμεσολάβηση, το εμπόρευμα και η μαζοποίηση. Το ότι οι βιτρίνες με τα τσιμεντένια δέντρα της παραίτησης και της υποταγής μας κρύβουν τη μαγεία του δάσους της ελευθερίας.
Το επόμενο και απαραίτητο βήμα όμως μετά τη συνειδητοποίηση της κατάστασης που βιώνουμε, οφείλει να μην φέρει μέσα του τον κόσμο που θέλουμε να καταστρέψουμε, αλλά αυτόν που ψήγματά του ήδη καθημερινά δημιουργούμε ή ανακαλύπτουμε στη ζωή και τους αγώνες μας. Να σπάει τους δεσμούς με την ψυχολογική συνήθεια – βάση της εθελοδουλείας. Να αφαιρέσει επιτέλους από το λεξιλόγιό μας κάθε ίχνος από την ιδεολογία και τη γλώσσα της κυριαρχίας. Να θρυμματίσει τις αυταπάτες που δημιουργούν οι “ριζοσπαστικές” εκδοχές της για να οδηγούν το ανεξέλεγκτο, ως έννοια και πρακτική, βαθιά στο χωνευτήρι των θεσμών.
Και αυτό το βήμα δεν μπορεί παρά να είναι η οργάνωση και η δράση, σε όποιους χώρους κινούμαστε: παρέα, γειτονιά, σχολή, εργασία. Οργάνωση που εξαφανίζει την δυνατότητα δημιουργίας ηγεσιών και γραφειοκρατείας και πολεμά τις ήδη υπάρχουσες. Που σπάει την ηθική της εργασίας και προχωρά πέρα από τις αμυντικές μορφές αγώνα, σε μια μαχητική και σταθερή εναντίωση στις επιβολές των κυρίαρχων.
Ναι, οι μισθοί μειώνονται δραματικά παράλληλα με τα “εργασιακά δικαιώματα”. Ναι, η ανέχεια κι η εξαθλίωση παρέα με τις συνέπειές τους εξαπλώνονται πολύ γρήγορα, τόσο όσο κι ο εκφασισμός της κοινωνίας. Κι ακόμη, ναι, η επίθεση των κυρίαρχων δυναμώνει σταθερά, σε κάθε επίπεδο.
Η αντίθεσή μας όμως δεν έχει παρά μερικό αποτέλεσμα αν στοχεύει μονίμως στις συνέπειες και όχι στα αίτια αυτής της κατάστασης. Αν δεν αντιμάχεται την πίστη σε κόμματα και συνδικάτα. Δεν μπορεί να παραβλέπει την αλλοτρίωση, τον καταναλωτισμό, τη μαζοποίηση, το θέαμα και το εμπόρευμα. Ούτε να υποβαθμίζει τη σημασία της πατριωτικής πανούκλας, της πατριαρχίας, της ομοφοβίας, του μεσαιωνικού σκοταδισμού και της καταστροφής της φύσης. Δεν μπορεί να αγνοεί τους αμέτρητους αποκλεισμένους από την παραγωγική διαδικασία αλλά και από κάθε απόλαυση.
Οφείλει να επιτίθεται με το λόγο και την πράξη στις συνθήκες και τις νοοτροπίες που δημιουργούν και συντηρούν τον κατακερματισμό, που τσακίζουν τη μοναδικότητα και τη δημιουργικότητά μας στέλνοντάς τις στο περιθώριο.
Γιατί πλέον, για τις διάφορες πολιτικές και οικονομικές εξουσίες, ο μεγαλύτερος εχθρός είναι πιο πολύ από ποτέ ο εσωτερικός. Είναι εκείνοι που συνειδητοποιούν όχι απλά ότι πρέπει να μπει ένα φρένο στην βαρβαρότητα της αστικής και κάθε άλλης εξουσίας, αλλά ότι πρέπει πλέον να είμαστε σταθερά, φορείς της καταστροφής της.
Όσοι δεν πιστεύουν σε de facto επαναστατικά υποκείμενα, αλλά βασίζονται σε συνειδητές επιλογές. Εκείνοι που μιλώντας τη γλώσσα της εξέγερσης, ξεκινούν από τον εαυτό τους και συνεχίζουν να τη μεταδίδουν σε αυτιά που επιμένουν να μη μαγεύονται από τις σειρήνες της ευκαιριακής ευμάρειας. Επιμένουν να μάχονται για μια αναρχική επανάσταση χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις, με μνήμη, σχέδιο και προοπτική· για να καταστούν οι καταλύτες των ανατρεπτικών αγώνων, οι πυροκροτητές των εκρήξεων που θα ισοπεδώσουν τον κόσμο του θανάτου των επιθυμιών.
Οι ορδές των βαρβάρων που σπάνε τις αλυσίδες του πολιτισμού της υποταγής.

υ.γ: απολύομαι μωρό μου και τρελαίνομαι.
Οι ενδιάμεσοι αιτηματικοί εργατικοί αγώνες είναι σαφώς μερικοί, και ως τέτοιοι δεν φέρουν πολλά από τα επαναστατικά στοιχεία που ζητάμε και προσδοκούμε από έναν αγώνα. Παρ’ όλη όμως την κριτική μας δεν είναι κάτι που μας αφήνει αδιάφορους, καθώς είναι ενδεικτικοί από τη μία των εξουσιαστικών σχεδιασμών κι από την άλλη των προθέσεων και της συνειδητοποίησης των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Αποτελούν ένα κομμάτι της πολύμορφης αντίστασης κι είναι επιβεβλημένο πια να περάσουν στην επίθεση. Όταν διεξάγονται με αξιοπρέπεια και δυναμικότητα, με πάθος και ριζοσπαστικό πνεύμα, όπως ο αγώνας των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ. δεν μπορούμε παρά τις όποιες διαφωνίες να ανγνωρίζουμε σε αυτούς ένα μικρό ή μεγάλο κομμάτι μας.
Όταν όμως γίνονται με όρους όπως αυτοί των χαλυβουργών του βόλου, που αφού αδιαφόρησαν για τον αγώνα των συναδέλφων τους στην αθήνα και γαντζώθηκαν στο όποιο “βόλεμα” της έστω και κακοπληρωμένης δουλειάς τους, έρχονται τώρα να κλαφτούν για τις περαιτέρω πιέσεις κι απειλές της εργοδοσίας, τότε συγκρατούμε το σαδιστικό μας χαμόγελο από το να εκφραστεί, και εκφράζουμε απλά τη θέση μας : “η αλληλεγγύη δε χαρίζεται – κατακτιέται¨.

Πηγή: http://diskordia.squat.gr/2013/03/15/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B7-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%86%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%84/

Το απολίτικο είναι ιδεολογία της κυριαρχίας, ο πασιφισμός εργαλείο του

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Το απολίτικο είναι ιδεολογία της κυριαρχίας, ο πασιφισμός εργαλείο του

 

 

 

Η απολίτικη στάση, όσο δύσκολα μπορεί να οριστεί άλλο τόσο δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά απολίτικη. Και αυτό συμβαίνει επειδή αποτελεί και αυτή μια θέση του ατόμου στην ευρύτερη κοινωνική κατάσταση που βιώνει ή παρατηρεί, και ως τέτοια δεν μπορεί παρά να έχει πολιτικά και τις περισσότερες φορές κραυγαλέα ως προς την αντίφασή τους χαρακτηριστικά. Έτσι μπορούμε να δούμε σήμερα τον οπαδό μιας ομάδας, άνεργο, από φτωχή συνοικία, να πληρώνει και να φωνάζει no politica για χάρη μιας ομάδας – επιχείρισης που την κατέχει ιδιοκτήτης που όχι μόνο απολύει ή εκμεταλλεύεται εργαζόμενους ανάλογα με τις ορέξεις του, όχι μόνο αυξάνει τα πλούτη του εις βάρος της συνοικίας και των κατοίκων της, αλλά καθορίζει, επιτηρεί και καταστέλλει ως μέρος της κυρίαρχης τάξης κάθε πτυχή της καθημερινότητας τους/μας ανάλογα με τα συμφέροντά του. Αυτό είναι πολιτική,no politica! Και το συγκεκριμένο παράδειγμα είναι τόσο τραγικό που ακόμα και ο Γκάντι θα άφριζε από οργή.

 

Η απολίτικη στάση είναι αδιαφορία για το τι συμβαίνει δίπλα και παραδίπλα. Είναι το ποτήρι της υπερηφάνειας με περιεχόμενο στερεότυπα και stream συμπεριφορές. Είναι το κόψιμο κάθε δεσμού με την βούληση και την ιστορία των ταξικών και κοινωνικών αγώνων. Είναι απάτη του εγώ και αυτοπροβολή του ως κάτι το ανεπηρέαστο από τις κοινωνικές διεργασίες και μετασχηματισμούς. Είναι ανοχή και όχι αποχή – η αποχή ανήκει στους νεκρούς όπως και η ειρήνη…

 

 

 

R.I.P

 

 

 

Ο πασιφισμός ως γενική θέση αντιμετώπισης των κοινωνικών καταστάσεων και όχι ως κάποια φυσική ροπή που αντιλαμβάνεται την ρευστότητά ως εξάρτηση των κοινωνικών συνθηκών, πέφτει σαν ώριμο φρούτο κάτω από την απολίτικη οπτική. Δεν είναι άγνοια αλλά παθητική άρνηση και αποφυγή της πραγματικότητας, είναι η αναπαραγωγή των εννοιών μέσα από τα φίλτρα της κυρίαρχης ιδεολογίας, είναι αποδοχή των κοινωνικών σχέσεων και φαινομένων ως αιώνιες και αμετάβλητες αλήθειες. Είναι η φωνή της εξουσίας που, μειλίχια ή με το γκλοπ στο χέρι, άλλοτε με γραφικά πλακάτ και μπαλόνια, απαιτεί να κάτσουμε σαν πρόβατα επί σφαγή, τη στιγμή που χάνουμε τα αδέρφια μας και κάθε ανάσα ζωής.

 

Είναι φόβος και ενοχή. Είναι η ευκολία της εσωτερικότητας και αποστασιοποίησης όσο το επιτρέπουν οι συνθήκες. Είναι υποταγή και μόδα με συμφέρον. Είναι αυταπάτη που εξαργυρώνονται με ωμή πραγματικότητα και ψίχουλα ζητιανιάς στα εκλογικά κέντρα. Είναι περιφρόνηση της νοημοσύνης και της αξιοπρέπειας. Είναι και καταντάει να γίνεται στο τέλος παραίτηση από το βασικότερο ένστικτο κάθε ζωντανού οργανισμού: αυτό της επιβίωσης.

 

Πόσο τυχαίο είναι άραγε ότι η εξουσία σε όλο τον κόσμο δρα, από τους οικονομικούς πολέμους μέχρι τους στρατιωτικούς, στο όνομα της ειρήνης και της δημοκρατίας, της τάξης και της ασφάλειας. Είναι αλήθεια ότι αυτό επιδιώκουν και έχουν καταφέρει σε σημαντικό βαθμό, αν όχι συντριπτικό, αλλά για την κάστα τους και τον περίγυρό της, πάνω στις πλάτες και με αίμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων καθώς και του ίδιου του πλανήτη.

 

Είναι η ίδια η κυριαρχία που χτυπάει με μένος, επικαλούμενη την κοινωνική ειρήνη και συνοχή, δηλαδή τη σιωπηλή υποταγή, κάθε φορά που αμφισβητούνται οι αποφάσεις της ή απειλείται με κάποια κοινωνική εξέγερση. Είναι αυτή η ίδια που διαπομπεύει και στηλιτεύει ως αντικοινωνική, παράνομη, τρομοκρατική, την βία που της επιστρέφεται ακόμα και με χαρακτηριστικά άμυνας. Για να τη καταστείλει τελικά με κάθε μέσο ως επικίνδυνη για την δημόσια (sic) ασφάλεια. Δηλαδή το κράτος νομοθετεί, εξαθλιώνει και καταστέλλει την κοινωνία επικαλούμενη το καλό της, ή μιλώντας την συμβολική γλώσσα των εξουσιαστών, την πολιτική σταθερότητα και ειρήνη, ή ακόμα καλύτερα το καλό μιας αφηρημένης κοινωνίας που στο βάθος της δεν αντιπροσωπεύει τίποτα άλλο παρά τα ίδια τα αφεντικά. Είναι αυτή η ίδια η εξουσία που βραβεύει κάθε λίγο και λιγάκι τον εαυτό της για τις επιτυχίες της προς αυτή την κατεύθυνση.

 

 

 

 

 

 

 

Ας μιλήσουμε για αγάπη ή πως να σιωπάς

 

 

 

Η συστημική βία:το ξύλοπου ασκείται καθημερινά και ασταμάτητα από τους κρατικούς θεσμούς σε διαδηλωτές, σε απεργούς εργαζόμενους, σε μαθητές, σε φοιτητές,σε αυτόν που υπερασπίζεται ή διεκδικεί λίγη καλύτερη ζωή μέχρι εκείνον που αγωνίζεται για πλήρη ελευθερία και ισότητα. Η βία σε απλή εξακρίβωση από μπάτσους. Το κυνήγι της εφορίας, των ελεγκτών στα ΜΜM, οι απειλές για εξώσεις. Το ξύλο και οι δολοφονίες στα κρατητήρια, σεπρόσφυγες, μετανάστες και φτωχούς ανθρώπους. Το ξύλο και η απομόνωση στις φυλακές, τα βασανιστήρια σε αναρχικούς αντιφασίστες και πολιτικούς κρατούμενους.

 

Όλα αυτάδεν είναι ούτε «κακή» ούτε «καλή» βία, πόσο μάλλον καταχρηστική.Δεν είναι βία δηλαδή που ασκείται από κάποιους, στην καλύτερη περίπτωση,«κακούς» ανθρώπους απέναντι σε «καλούς» ή, στην χειρότερη, από «καλούς» ανθρώπους σε «κακούς». Όχι.Είναι κρυστάλλινη, χωρίς κανένα ηθικό ψεγάδι, θεσμοθετημένη βία με στόχο την υποταγή και τον παραδειγματισμό. Είναι η βία που συντηρεί την κυριαρχία της εξουσίας, την προστατεύει και θωρακίζει τα προνόμια αυτής και των βδελυγμάτων που την υπερασπίζονται σε βάρος της πλειοψηφίας. Και όταν λέμε εξουσία, ξεκινάμε από αυτούς που όχι απλάκλέβουν και κατέχουν τον πλούτο αλλά διαρκώς τον αυξάνουν σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας της κοινωνίας, με τι άλλο παρά με την καθημερινή υλική και ψυχολογική βία: φτώχεια, ανεργία, απολύσεις, μισθοί πείνας, άγρια εκμετάλλευση, λεηλασία κάθε κοινωνικής κατάκτησης, αυτοκτονίες, μετανάστευση.Όλα αυτά εντάσσονται σε αυτό που αποκαλείται πολιτική διαχείριση και την οποία αναλαμβάνουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις.

 

Η υπεράσπιση αυτής της ολοκληρωτικής βίας περνά μέσα από νόμους που η εξουσία προβάλει ως φυσικούς, αναγκαίους και πολλές φορές μεταφυσικούς ( βλέπε τον ιστορικό ρόλο της θρησκείας ).Πατά στο ίδιο το σύνταγμα, που οι από πάνω έφτιαξαν, ράβουν καιμπαλώνουν, εφαρμόζουν ή όχι, ανάλογα με τα συμφέροντά τους και την απόσταση της ανάσας μας από το σβέρκο τους. Είναι το πιο φανταχτερόπροϊόν της αστικής δημοκρατίας και ως τέτοιο πλασάρεται με διάφορα περιτυλίγματααπό την καθεστωτική, έντυπη – τηλεοπτική και ηλεκτρονική δημοσιογραφία και εφαρμόζεται από την δικαστική εξουσία. Και αυτό δεν το κάνουν επειδή τους επιβάλλεται, αλλά από πιστή αφοσίωσηστο σύστημα που τις συντηρεί και προστατεύει πλουσιοπάροχα.

 

Δείτε με τι αγάπηκαι πόσο σφιχτά αγκαλιάζονται σήμερα όλοι οι κρατικοί θεσμοί γύρω από το κεφάλαιο: μπάτσοι, δικαστές, δημοσιογράφοι, εκκλησία, πολιτικοί εκπρόσωποι τουκαι τα τσιράκια αυτών. Όλοι χέρι χέρι, καιβάζοντας πλάτη ο ένας στον άλλον όποτε χρειάζεται, κράζουν για εθνική ενότητα.Είναι αυτοί οι ίδιοι που ρημάζουν, καταπιέζουν, εκμεταλλεύονται και χλευάζουν συστηματικά και ασταμάτητα τη ζωή μας για να έρθουν κάθε φοράστο τέλος να μας σώσουν!

 

 

 

Και οι φασίστες;

 

 

 

Η θέση των φασιστών/ναζιστών, με ή χωρίς σβάστικα, με γραβάτες ή τάγματα θανάτου,σε αυτή την κοινωνική πραγματικότητα ήταν και θα είναι, όσο τους το επιτρέπουμε,ίδια και σταθερή. Δεν είναι απλά το χέρι του συστήματος, τα πιο βρώμικα και πιστά σκυλιά του, αλλά είναι κάτι πιο σημαντικό: είναι η ίδια η καρδιά του, που όταν φοβάται χτυπάει πιο δυνατά.

 

Ο φασισμός δεν είναι αρρώστια που χρειάζεται να γιατρευτεί, ο φανατισμός κάποιωνανεγκέφαλωνκαι αμόρφωτων ανθρώπων, έλλειψη τρυφερότητας ή παιδικά τραύματα. Απεναντίας,είναι ο ύπουλος θάνατοςπου ακουμπά σε στερεότυπα και την απάτη. Είναι η διάχυση του φόβου και της υποταγής σε όλες της εκφάνσεις της ζωής.Είναι η αναγκαία επιλογή καιτο τελευταίο καταφύγιο της κυριαρχίαςως μέσο επιβολήςγια την κάθεάρνηση ελευθερίας τόσο σε ατομικό όσοκαισυλλογικό επίπεδο. Είναι εν τέλειτο ένστικτο αυτοσυντήρησης του καπιταλισμού εις βάρος της ίδιας της ζωής.

 

 

 

 

 

Η στάση μας;

 

 

 

Την απάντηση την δίνει η ιστορία και η εμπειρία των αγώνων. Των ανθρώπων που έχυσαν και χύνουν το αίμα τους για ελευθερία και αξιοπρέπεια ζωής. Την δίνει ο καθένας και καθεμία μας εκεί έξω με τις αρνήσεις του να υποταχθεί στο φόβο.Την δίνουν οιάνθρωποιπου οργανώνονται και τσακίζουν τον φασισμό στον λόγο και στην πράξη.Την δίνει ο αγώνας για μια ζωή που οι ίδιοι διαλέγουμε και φτιάχνουμε, με μοναδική προϋπόθεση την ισότητα μέσα από την διαφορετικότητα του καθενός και καθεμία μας, απέναντι σε ό,τι την υπονομεύει και την αρνείται.

 

Ο αγώνας αυτός είναι δύσκολος αλλά και όμορφος κάθε φορά που σηκώνει ανάστημαγια νακόψει λίγο από τα πόδια των από πάνω και όσων ξερογλείφονται στα πόδια τους. Και η στιγμή που θα τους τα κόψει για πάντακρίνεται στην οργανωμένη και ανυπότακτη θέληση των από κάτω: του απλού εργάτη, της καθαρίστριας, του ντελιβερά, των εργαζόμενων στα τηλεφωνικά κέντρα, των ανέργων που αναμένουν κατά δεκάδες στις ουρές του ΟΑΕΔ, των νέων ανθρώπων, αμόρφωτων και μορφωμένων, που δεν βλέπουν πάρα το τίποτα μπροστά τους,των απελπισμένων μεταναστών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, των περιφρονημένων ανθρώπων και εκείνων που διάλεξαν τον ένοπλο αγώνα. Είναι η ίδια ηοργή που χρειάζεται να ξεχειλίσει μέσαστις πράξεις μας, να γίνεισυνείδηση και αγώνας διαρκείας, για μια αντιεραρχική κοινωνία αλληλεγγύης και ελευθερίας, όπου οι λέξεις δεν θα είναι απλά ανέξοδες θέσεις αλλά καθημερινή εμπειρία συμμετοχής και δημιουργίας της ίδιας μας της ζωής.

 

 

 

 

 

…οποιοσδήποτε θέλει να χειραφετηθεί, ή να προσπαθήσει να χειραφετηθεί, οφείλει να αντιπαρατάξει τη δύναμη στη δύναμη, τα όπλα στα όπλα…”

 

 

 

…σήμερα όπως χθες, στο βαθμό που η κτηνώδης δύναμη της ξιφολόγχης θα υπερασπίζει την καταπίεση και τα προνόμια, η λαϊκή εξέγερση, η ατομική και μαζική επανάσταση, είναι τα αναγκαία μέσα για την επίτευξη της χειραφέτησης.”

 

Errico Malatesta

 

 

 

 

Στη μνήμη του Σαχζάντ Λουκμάν και Παύλου Φύσσα

A.

H μηδενιστική ομάδα της Θεσσαλονίκης – οι βαρκάρηδες 1898 – 1903 (pdf.)

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

η μηδενιστική ομάδα της Θεσσαλονίκης – οι βαρκάρηδες 1898 – 1903

Γαλλία: Αγρότες πυρπολούν την εφορία

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »

Γάλλοι αγρότες πυρπολούν γραφεία Εφορίας και Ασφαλιστικής ενημερότητας κατά την διάρκεια διαμαρτυρίας. Γάλλοι αγρότες παραγωγοί λαχανικών έβαλαν φωτιά σε φορολογικές και ασφαλιστικές υπηρεσίες σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της κυβερνητικής αδράνειας στην πτώση του βιοτικού επιπέδου τους, που είναι απόρροια της κακής εσοδείας και της ρωσικής απαγόρευσης εισαγωγής τροφίμων. Οι αγρότες, οι οποίοι λένε ότι δεν μπορούν να επιβιώσουν με τις συνεχιζόμενες πτώσεις των τιμών των προϊόντων τους, χρησιμοποίησα τρακτέρ και ρυμουλκά για να πετάξουν αγκινάρες, κουνουπίδια και κοπριά που έφεραν μαζί τους στους δρόμους και έσπασαν παράθυρα και βιτρίνες, στην πόλη της Morlaix στη Βρετάνη, σύμφωνα με την αστυνομία. Οι περίπου 100 αγρότες κατευθύνθηκαν κατ αρχήν στην υπηρεσία ασφάλισης της πόλης, την οποίο έκαψαν και η οποία καταστράφηκε ολοσχερώς και στην συνέχεια οδήγησαν τα τρακτέρ τους στην κύρια εφορία της πόλης όπου έριξαν τα απούλητα λαχανικά τους στον δρόμο και στην συνέχεια παρέδωσαν το κτίριο στις φλόγες. Τα Γαλλικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι οι αγρότες έκλεισαν την κυκλοφορία, ώστε οι πυροσβέστες να μην μπορέσουν να σβήσουν την φωτιά. Οι Γάλλοι αγρότες διαμαρτύρονται ενάντια στην φορολογική πολιτική και την αδράνεια της κυβέρνησης σχετικά με τις πρωτοβουλίες που δεν λαμβάνονται και που θα μπορούσαν να προσφέρουν ανακούφιση για τον αγροτικό κλάδο. Πέρυσι, μια μελέτη από το γαλλικό ινστιτούτο υγείας INVS ανέφερε ότι περίπου 500 αγρότες στη Γαλλία αυτοκτόνησαν μεταξύ 2007 και 2009. Το ποσοστό αυτοκτονιών μεταξύ των Γάλλων αγροτών είναι πάνω από 20% υψηλότερο από τον γενικό πληθυσμό της χώρας και είναι ανησυχητικά υψηλά καθώς είναι διπλάσια από ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο ή την Ισπανία.

20 Σεπτέμβρη: η εφορία καμένη

Posted in 3. Uncategorized | No Comments »

Σερβία: Μια ματιά στην ομοφοβική χουλιγκανική κυβέρνηση της χώρας

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »
Οι ακροδεξιοί χούλιγκανς ως χρήσιμη εφεδρία του Κράτους στη Σερβία

Μετάφραση εισαγωγή-a ruthless critique

Η Σερβία είναι η μικρή όψη της Ρωσίας. Μια χώρα με σχεδόν επίσημη ομοφοβική πολιτική. Το κείμενο αυτό γράφεται ως ενημέρωση και εξήγηση για τα πρόσφατα περιστατικά βίας ενάντια σε LGTB ακτιβιστές στη Σερβία και τον άγριο ξυλοδαρμό γερμανού ακτιβιστή που βρίσκονταν στη χώρα πριν από μερικές μέρες. Το κείμενο που δημοσιεύουμε είναι ενός έτους, αλλά λόγω των γεγονότων κρίνεται απαραίτητο ως ενημέρωση. Πως λοιπόν ο εθνικισμός και η ομοφοβία έχουν τις ρίζες τους στον Γιουκοσλαβικό εμφύλιο και τι σχέσεις έχει η ρωσική και η σερβική εθνικιστική σκηνή; Ποιοι είναι οι ιθύνοντες; Είναι εμφανές ότι η ομοφοβία είναι ένας από τους πάγιους τρόπους υποτίμησης στη Σερβία και τη Ρωσία. Από την άλλη, η απουσία ριζοσπαστικού χώρου σε αυτές τις χώρες και η ιστορικά παραγόμενη σύγκρουση μέσα στη Σερβία παίρνει τη μορφή της επιλογής ανάμεσα σε “παραδοσιακές αξίες” ή την αυτοαξιοποίηση, τα αστικά δικαιώματα, δηλαδή το “Ευρωπαϊκό όνειρο”. Έτσι τα άτομα που δέχονται -μεταξύ άλλων- και έμφυλη καταπίεση παραμένουν εγκλωβισμένα σε ένα δίπολο του κεφαλαίου και των κοινωνικών του ρόλων, σε μορφές διαχείρισης και δημοκρατίας. Επίσης η παρούσα κατάσταση στη Σερβία και η ιστορία του Μilosevic μας δείχνουν ότι η δημοκρατία δεν είναι τίποτα παρά ένα κενό σημαίνον. Ότι καλό είχε η δημοκρατία, της το “έδωσε” η ταξική πάλη. Μπορούμε κάλλιστα να εκλέξουμε λοιπόν τους φασίστες μας, και το κράτος να συνεχίσει να λειτουργεί δημοκρατικά, όταν οι κοινωνικές σχέσεις δεν ξεπερνούν τις οριοθετήσεις της συσσώρευσης. Η Γιουκοσλαβία και η Σερβία αποτέλεσαν το πρώτο ξεκάθαρο παράδειγμα της αλλαγής της λειτουργίας του φασιστικού φαινομένου και της υπαγωγής του την δημοκρατική διαχείριση κατά νεοτερικότητα από το 90 και μετά. Ας πάψουμε να τα αντιπαραθέτουμε λοιπόν. Ας αλλάξουμε τις ίδιες τις σχέσεις που τα γεννούν. Ας λιώσουμε αυτόν τον κόσμο.

Η κυβέρνηση της Σερβίας απαγόρευσε το pride για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, χιλιάδες διαδηλωτές ενάντια στο gay pride περιφέρονται στους δρόμους της πόλης με την απόλυτη ανοχή των αρχών και ο πρόεδρος της χώρας στη παρούσα φάση είναι πρώην χούλιγκαν από την ομάδα του Arkan. Welcome to Serbia!

Την προηγούμενη εβδομάδα, σέρβοι αξιωματούχοι αποκάλυψαν ότι είχαν πληροφορίες ότι άτομα προγραμμάτιζαν επίθεση στο  Pride. Οι συμμετέχοντες σχεδίαζαν να επιτεθούν με βάζα γεμάτα μέλισσες.. Πέρα από τις ακρότητες με τις μέλισσες, η ανακοίνωση της αστυνομίας την τελευταία στιγμή ακούστηκε πολύ γνώριμη: Το Pride για μια ακόμα φορά απαγορεύτηκε για λόγους “ασφαλείας”.

Μιλώντας σε τηλεοπτικό σταθμό αργά το βράδυ την παρασκευή, ο πρωθυπουργός της χώρας Ivica Dacic, που είναι επίσης και υπουργός εξωτερικών και πρόεδρος του Σοσιαλιστικού κόμματος,έφερε τα καλά μαντάτα. “Αναφορές αποδεικνύουν ότι θα υπάρξουν σοβαρές διαταράξεις στη δημόσια ειρήνη, και το μόνο που είναι πιο πάνω από τις ελευθερίες και τα δικαιώματα είναι η δημόσια ασφάλεια ,” όπως είπε. Η ανακοίνωση αυτή ήταν περίπου παρόμοια με τις ανακοινώσεις για την απαγόρευση του Pride το 2011 και το 2012. Όπως έχουν μεταδώσει και τα διεθνή ΜΜΕ, κάθε χρόνο, οι απειλές γι την δημόσια ασφάλεια προέρχονται από ακροδεξιές οργανώσεις που λένε ότι αν γίνει η οργάνωση του pride κανονικά θα “χυθεί αίμα”. Αυτό που σπάνια αναφέρουν τα ΜΜΕ είναι ότι η ίδια η κυβέρνηση έκανε δυνατή την “διατάραξη” της δημόσιας τάξης με το να αφήσει εκατοντάδες χούλιγκανς και ακροδεξιούς να επιτεθούν στο pride το2010 και να φύγουν ασύλληπτοι .

Ακόμα πιο ενοχλητικό είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση είναι τουλάχιστον εν μέρη υπεύθυνη για την ύπαρξη αυτών των ακροδεξιών ομάδων.Κατά τα 90s, πολλές ακροδεξιές ομάδες χούλιγκαν είχαν προσληφθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου από τον Slobodan Milosevic —του οποίου ο εκπροσωπος τύπου και λακές τότε (με το παρατσούκλι  “Little Sloba” λόγω τις αφοσίωσης του στον Milosevic)είναι τώρα πρωθυπουργός στη Σερβία: ο κύριος Ivica Dacic.

Το πρώτο gay Pride έγινε το 2001,48 ώρες αφού είχαν συλλάβει τον Milosevic και τον έστελναν στη Χάγη.Δεν πήγε καλά. Ακροδεξιές ομάδες χούλιγκαν επιτέθηκαν στην πορεία και πολλοί συμμετέχοντες χτυπήθηκαν σοβαρά. Στο μεταξύ η αστυνομία δεν ήταν σίγουρη για το τι να κάνει και αντιδρούσε απλά με προειδοποιητικές βολές στον αέρα.

Το Pride του 2010 ήταν καλύτερα οργανωμένο από του 2001.Οι αξιωματούχοι του δήμου έκλεισαν όλο το κέντρο. Οι συμμετέχοντες όμως έπρεπε να δείξουν ταυτότητες στην αστυνομία για να περάσουν από τον έλεγχο της αστυνομίας για να φτάσουν στην πορεία.Ελικόπτερα περνούσαν πάνω από την περιοχή και 5.600 αστυνομικοί είχαν κινητοποιηθεί για να προστατέψουν περίπου 1000 διαδηλωτές του LGΤB χώρου. Σύντομα αφού η πορεία κράτησε μόνο 15 λεπτά η αστυνομία μας έβαλε σε μαύρα βαν και μας πήγε εκτός κέντρου όπου μας συμβούλεψαν να μην επιστρέψουμε ξανά πίσω. Πήραμε ταξί για να πάμε στο διαμέρισμα του αρραβωνιαστικού μου, περίπου 11 χλ, από το κέντρο, και βλέπαμε το κέντρο να καίγεται live στην τηλεόραση. Το κέντρο από το οποίο μόλις είχαμε φύγει.

Μάθαμε ότι 6000 ακροδεξιοί, μερικοί από αυτούς από την Ρωσία —βρίσκονταν στους δρόμους του Βελιγραδίου εκείνες τις μέρες. Φώναζαν θάνατος στους gay και έριχναν τούβλα, πέτρες και μολότοφ στην αστυνομία.Η αστυνομία ξεκίνησε μάχη με πλαστικές σφαίρες. Ακροδεξιοί χούλιγκανς κατέλαβαν ένα λεωφορείο,τους έβγαλαν όλους έξω και έκαναν μια προσπάθεια να το ρίξουν πάνω στο Pride .

Στο τέλος της ημέρας είχαμε 158 τραυματίες.Οι περισσότεροι από αυτούς αστυνομικοί και πολίτες.

Με τόση βία και καταστροφές στην πόλη κάποιος μπορεί να νομίζει ότι έγιναν σοβαρές έρευνες για να βρεθούν οι υπαίτιοι. Μα τελικά έγινε το ακριβώς αντίθετο.

Σύμφωνα με τα ΜΜΕ, 249 χούλιγκανς και μέλη ακροδεξιών ομάδων συνελήφθησαν από την αστυνομία για “καταστροφή περιουσίας.” Τελικά μόνο 100 από αυτούς κρατήθηκαν.

Μεταξύ των συλληφθέντων ήταν και ο Mladen Obradovic, ο ηγέτης της θρυλικής ακροδεξιάς οργάνωσης Obraz που καλούσε και την αντισυγκέντρωση. Η παραθρησκευτική, κληρικαλική φασιστική ομάδα του, έχει κατηγορηθεί τόσες φορές για επιθέσεις που τελικά τον Ιούνιο του 2012 απαγορεύτηκε από το συνταγματικό δικαστήριο. Αλλά ο ίδιος έπεσε στα μαλακά σε σχέση με την οργάνωση του.

 Mladen Obradovic.

Από τους 100 συλληφθέντες τελικά μόνο ο Obradovic και ακόμα 13 καταδικάστηκαν ότι έλαβαν μέρος στην επίθεση. Ο Obradovic καταδικάστηκε σε 2 χρόνια φυλάκισης για “χουλιγκανισμό”. Οι υπόλοιποι 13 έλαβαν ποινές μηνών. Όλοι τους τελικά, έλαβαν τη μικρότερη δυνατή ποινή που προβλέπεται από το Σερβικό δίκαιο. Τελικά έκαναν έφεση και καθώς δεν θεωρούνταν ύποπτοι φυγής και “επανάληψης εκτρόπων” αφέθηκαν ελεύθεροι να ζήσουν κανονικά τις ζωές τους.

Τον περασμένο Μάιο καθώς έβγαινα από το λεωφορείο, σχεδόν έπεσα πάνω στον Obradovic ο οποίος μιλούσε σε ένα smartphone και φορούσε μπλουζάκι της απαγορευμένης Obraz. Τον Ιανουάριο, το δικαστήριο της έφεσης χαρακτήρισε τις προηγούμενες ελαφρότατες ποινές ως  “παραβιάσεις της ποινικής διαδικασίας”. Επίσης αυτή η απόφαση εγγυάται ότι κανένας από τους 6000 χούλιγκανς δεν καταδικάστηκε ποτέ και ουσιαστικά με την στήριξη των αρχών παραμένουν στους δρόμους, για όποτε τους χρειάζεται το κράτος για να δικαιολογεί τις ανησυχίες του για την “δημόσια ασφάλεια” και να απαγορεύει ότι θέλει. Και καθώς ο πρωθυπουργός Aleksandar Vucic είναι προμοταρισμένος ως μαχητής κατά του εγκλήματος, κάτι για το οποίο η ΕΕ τον εκθειάζει βλακωδώς, δεν έκανε φυσικά τίποτα για να συλλάβει κάποιον από τους 6000 αυτούς χούλιγκανς . Αν τους κυνηγούσε τόσο έντονα όσο κυνηγά τους μεγαλοεπιχειρηματίες της αντιπολίτευσης, τότε σίγουρα οι ανησυχίες για την “δημόσια ασφάλεια” θα είχαν μειωθεί σημαντικά.

Από την άλλη ο πρωθυπουργός, κ. Vucic ήταν και ο ίδιος χούλιγκαν κάποτε. Σε μια συνέντευξη του με κροάτικη εφημερίδα το 2008, περιέγραψε τις εμπειρίες του ως μέλος της “Delije”, την θρυλική ομάδα οπαδών του Ερυθρού Αστέρα. Παραδέχτηκε ο ίδιος ότι ταξίδευε στην Κροατία όπου πλακωνόταν με οπαδούς της Dinamo Zagreb, γνωστούς και ως “Bad Blue Boys”.

Η εφημερίδα Observer κάποτε ονόμασε τους Delije “τους τρομερότερους χούλιγακνς στην Ευρώπη.” Αυτό εντυπωσίασε τον Slobodan Milosevic πάρα πολύ. “Αυτοί [οι Delije] ήταν ένα άναρχο πλήθος χούλιγκανς που προκαλούσαν φασαρίες στα μάτς κατά τα 80ς, ο Milosevic προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την δύναμη τους ” έγραψε ο Jonathan Wilson πέρσι στην Guardian. Σύμφωνα με αρκετές πηγές, ο Milosevic έθεσε τον Zeljko “Arkan” Raznatovic να οργανώσει τους Delije. Αργότερα ο Arkan στρατολόγησε χούλιγκανς από τους  Delije για να στελεχώσουν το περιβόητο και φοβερά βάρβαρο παραστρατιωτικό σώμα κατά τον πόλεμο του Κοσόβου, Arkan’s Tigers. Οι δραστηριότητες του γενικά στην Κροατία και τη Βοσνία έκαναν αυτό το σώμα γνωστό αλλά και φοβερά τρομακτικό για αυτές τις χώρες.

Ο πρωθυπουργός Mr. Vucic ήταν τόσο βαθιά χωμένος στους Delije όπου συμμετείχε στη σύγκρουση Dinamo – Ερυθρός αστέρας το Μάιο του 1990, ένα γεγονός “σχεδόν μυθικών διαστάσεων για την σημερινή Βαλκανική ιστορία.”Ο Arkan οδήγησε περίπου 1,500 μέλη των Delije στο Zagreb,όπου η Dinamo και ο Ερυθρός αστέρας όπου έπαιξαν σε έναν αγώνα που δεν τελείωσε ποτέ και που το CNN μετά θα κατατάξει στους 5 αγώνες που άλλαξαν τον κόσμο.” Αν και οι εξηγήσεις για το πως τα επεισόδια ξεκίνησαν διαφέρουν, καθώς οι πλευρές κατηγορούν η μία την άλλη, πρόσφατα, δημοσιογράφοι από την Κροατία ανέφεραν ότι τα επεισόδια ξεκίνησαν όταν χούλιγκανς από τη Σερβία άρχισαν να επιτίθενται στις νότιες κερκίδες” Στην συνέντευξη του, ο κ. Vucic boasted ανέφερε ότι ήταν ανάμεσα στα δύο άτομα που έφτασαν πρώτα στην κορυφή των νότιων κερκίδων.” Η μαζική σύγκρουση έφτασε τελικά με 76 τραυματίες, μερικοί έφεραν τραύματα από όπλα, μαχαιριές, και δηλητηριάσεις από δακρυγόνα. Ήταν η πρώτη εθνοτική σύγκρουση στη Γιουκοσλαβία.

Ο πόλεμος ξεκίνησε ένα χρόνο μετά.

Αν και οι πρωθυπουργοί προφανώς αρνούνται να φυλακίσουν χούλιγκανς που τους θυμίζουν τους εαυτούς τους, υπάρχουν και κάποιοι στο Βελιγράδι που αρνούνται να κάνουν τα πράγματα με τον “παλιό τρόπο” .Αψηφώντας την απαγόρευση περίπου 200 μαζεύτηκαν χωρίς να έχει ανακοινωθεί κάτι, την Παρασκευή το βράδυ, κάνοντας ένα αυθόρμητο και αυτοσχέδιο Pride που κατέληξε ως πορεία μπροστά από το κοινοβούλιο. Ένας από τους συμμετέχοντες το ονόμασε το “σημαντικότερο γεγονός από τη πτώση του Μilosevic.” Αυτού του είδους οι αισιοδοξία σίγουρα δεν θα κρατήσει. Αλλά τουλάχιστον τα κουτιά με τις μέλισσες δεν τρομάζουν κανέναν.

Πηγή balkanist

our baba

Εξάρχεια: Μια ιστορία έρωτα & αμφισβήτησης

Posted in 1. Αφίσες - Εκδηλώσεις - Συγκεντρώσεις - Κείμενα | No Comments »
Το καθ’ έξιν ατίθασο αθηναϊκό «γαλατικό χωριό», η ανάδυση ενός νέου κοινωνικού υποκειμένου και η εναλλακτική ανθρωπογεωγραφία του

O Νικόλας Άσιμος έξω από την κατάληψη της Βαλτετσίου, φθινόπωρο '81, Φωτό Αγνώστου - Αρχείο Οικ. Ασημόπουλου από το βιβλίο του Γιώργου Ι. Αλλαμανή, Βίος και πολιτεία του Νικόλα Άσιμου.

Κέντρο-απόκεντρο με χωροταξία αστικής «κάσμπας». Με πλήθος μικρές, κυρίως, εμπορικές δραστηριότητες τη μέρα και πολλή ζωή τη νύχτα, στέκι φοιτητών και ανήσυχων νεολαίων, «έδρα» πολλών πολιτικών ομάδων και δραστηριοτήτων καθώς και πλήθους εκδοτικών οίκων, βιβλιοπωλείων και καταστημάτων πληροφορικής. Τα Εξάρχεια διατηρούσαν ανέκαθεν έναν χαλαρό, άνετο, μποέμ και ταυτόχρονα ρέμπελο, αυθάδικο, εκρηκτικό χαρακτήρα. Με μεγάλο ιστορικό αντίστασης ήδη από την Κατοχή και τον Εμφύλιο, αλλά και ξεχωριστή συμβολή στον αντιδικτατορικό αγώνα (Πολυτεχνείο, Χημείο, Νομική), έγιναν μεταπολιτευτικά ο «ομφαλός» της αμφισβήτησης και απάγκιο των ατίθασων, μοναχικών, διαφορετικών αυτής της πόλης. Ανέπτυξαν έτσι ένα πνεύμα άλλοτε φωτισμένο, ευγενές, γενναιόδωρο, άλλοτε πάλι τυφλό, χαοτικό, αυτοκαταστροφικό. Καταγραμμένη στους αστικούς μύθους ως «γκέτο», «άβατο», «κράτος αναρχικών», η πιο ζωντανή αθηναϊκή συνοικία έμελλε να ταυτιστεί ιδιαίτερα με το αναρχικό κίνημα και να γίνει οικουμενικά γνωστή μετά τα «Δεκεμβριανά» του ’08. Δεν είναι βέβαια μόνο η αναρχία, ούτε μόνο τα Εξάρχεια – η σύγχρονη Αθήνα παρουσιάζει μια αναπάντεχα πλούσια και πολύπλευρη κινηματική και εναλλακτική, γενικότερα, ιστορία. Μια ιστορία δύσκολη στην καταγραφή της, εφόσον τα πάθη παραμένουν έντονα στο διηνεκές, θαυμαστή αλλά ταυτόχρονα βαριά, βασανισμένη, που αγαπά να επαναλαμβάνεται για το καλύτερο ή το χειρότερο.

anarchy2

anarchy3 anarchy4

Έντυπα, βινύλια της εποχής και ο Δημήτρης Πουλικάκος.

 

Αναρχία στην Αθήνα

 

Στις 9 Νοεμβρίου 1861 η Βασιλική Αστυνομία κατάσχει την εφημερίδα «Φως», όπου δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο «Η Αναρχία». Συγγραφέας ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος, ποιητής, νομικός και γόνος του γνωστού ιστορικού. Το 1873 υπερασπίζεται δικαστικά τους εξεγερμένους εργάτες του Λαυρίου και πεθαίνει, διαμαρτυρόμενος για τις συνθήκες κράτησης των συλληφθέντων, μετά από πολυήμερη απεργία πείνας-συμπαράσταση, Ιπποκράτους και Ακαδημίας. «Θάνατος εκ μελαγχολίας» έγραψε ο Τύπος για έναν «πρωτομάρτυρα» του ελληνικού αναρχισμού, που βέβαια είναι, ουσιαστικά, προϊόν της Μεταπολίτευσης. «Εμείς είμαστε οι ρομαντικοί, οι προκλητικοί και οι οργισμένοι» διακήρυττε αναρχική μπροσούρα μετά τα επεισόδια της Πρωτομαγιάς του 1977. Αντιεξουσιαστικοί πυρήνες δρουν ήδη στις πανεπιστημιακές σχολές, στις πολύμηνες καταλήψεις ενάντια στον νόμο 815 (1979), όπου συγκρούονται με αστυνομία αλλά και ΚΝΕ. Αναρχικοί πρωτοστατούν στις καταλήψεις της Βαλτετσίου στα Εξάρχεια και της βίλας Στέλλα στο Ν. Ηράκλειο (1982). Το αθηναϊκό underground γεννήθηκε στην Πλάκα, ενηλικιώθηκε (και πολιτικοποιήθηκε) όμως στα Εξάρχεια. Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου ξεκινούν οι πρώτες επιχειρήσεις «Αρετή». Αφορμή οι δήθεν εξαλλότητες των πανκ της πλατείας (ήδη βέβαια οι συντηρητικές εφημερίδες της εποχής «έσκουζαν» για άντρο παρανομίας, παρακμής και έκλυτων ηθών). Συλλήψεις, ξύλο, κλεφτοπόλεμος, ΜΑΤ στην πλατεία. Στις 4/12/1984 γίνεται η πρώτη μεγάλη αντιφασιστική πορεία με αφορμή την επίσκεψη Λεπέν. Εκτεταμένα επεισόδια έξω από το ξενοδοχείο Caravel. Αστυνομική επιδρομή την επομένη στα Εξάρχεια, εισβολή στα γραφεία της Ρήξης στη Θεμιστοκλέους, 170 συλλήψεις. Τον Μάιο του ’85, μετά από νέες επιχειρήσεις «Αρετή», ο αστυνομικός διευθυντής Χοχτούλας απειλεί να «ισοπεδώσει» εκατοντάδες διαδηλωτές που καταφεύγουν στο Χημείο. Ακολουθούν πέντε μέρες πολιορκίας, με τους εσώκλειστους να απειλούν να το ανατινάξουν. Εντέλει αποχωρούν θριαμβευτικά συνοδεία του Μανώλη Γλέζου, πανεπιστημιακών και αλληλέγγυων. Όμως στις 17/11, ύστερα από επίθεση με μολότοφ σε κλούβα Στουρνάρη και Πατησίων, ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας «θολώνει» και πυροβολεί πισώπλατα τον 15χρονο Μιχάλη Καλτεζά. Διαδηλώσεις, επεισόδια, οδοφράγματα, η τηλεόραση εστιάζει, ως συνήθως, στις καταστροφές, «μιλάτε για βιτρίνες, μιλάμε για ζωές» η απάντηση. Ανακατάληψη Χημείου, άρση ασύλου, εισβολή ΜΑΤ. Εμφανίζονται οι πρώτοι επαγγελματίες «αγανακτισμένοι πολίτες». Τον Μάιο του 1986 ξεκινά νέο «πογκρόμ». Οι διαδηλώσεις απαγορεύονται. Φεμινίστριες που διαμαρτύρονται στην πλατεία συλλαμβάνονται πάραυτα. «Εμιγκρέδες πατριώτες» με χιούμορ καταγγέλλουν με προκήρυξη στον ΟΗΕ τη «βάναυση κατοχή του φιλήσυχου κράτους των Εξαρχείων». Στο μεταξύ, η πρέζα κάνει θραύση. «Οι μπάτσοι πουλάνε την ηρωίνη» επιμένουν οι αντιεξουσιαστές, που τον Νοέμβριο του 1987 συλλαμβάνουν εμπόρους ηρωίνης και γνωστοποιούν τα στοιχεία τους μέσω του Τύπου στην ΕΛ.ΑΣ., η οποία αδιαφορεί. Τον Ιανουάριο του 1990 ο Μελίστας αθωώνεται δευτεροβάθμια και εκατοντάδες νεαροί που αυτοχαρακτηρίζονται «ο ανθός της ελληνικής νεολαίας» καταλαμβάνουν για δώδεκα μέρες το Πολυτεχνείο. Νέα κατάληψη στις μαθητικές κινητοποιήσεις τον Οκτώβριο του ’91. Η πρυτανεία στις φλόγες, βίαιη εκκένωση, εκατοντάδες συλλήψεις. Νέα κατάληψη τον Νοέμβριο του 1995, νέα εισβολή της αστυνομίας. Οι πεντακόσιοι συλληφθέντες εξέρχονται σε αλυσίδες τραγουδώντας «πότε θα κάνει ξαστεριά». Ο εξεγερσιακός πυρετός, που τους καιρούς της ευμάρειας είχε ατονήσει, ξανανεβαίνει μετά τους Ολυμπιακούς του 2004, απόρροια και των αυξανόμενων κοινωνικών εντάσεων που ήδη σιγόβραζαν πίσω από την αστραφτερή βιτρίνα των Αγώνων. Τα ίδια τα Εξάρχεια αγριεύουν: βία, συμμορίες, προστασία σε μαγαζιά, ναρκεμπόριο, αντιπαλότητες, «φαγωμάρες»… Ώσπου φτάνουμε στις 6 Δεκεμβρίου 2008, οπότε ο 15χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος πυροβολείται θανάσιμα στην «καρδιά» των Εξαρχείων από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα, πυροδοτώντας μια μαζική, οργισμένη νεολαιίστικη εξέγερση που σαστίζει το πανελλήνιο και κάνει το πολύπαθο αθηναϊκό κέντρο γης Μαδιάμ. «Λαμπάδα» μέχρι και το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Νικήτα στο Σύνταγμα. Τίποτα αισιόδοξο δεν προμήνυαν όλα αυτά – όπως άλλωστε πρότεινε κι ένα σύνθημα, ο Δεκέμβρης του ’08 «δεν ήταν απάντηση, ήταν ερώτηση». Δύο χρόνια αργότερα, στη διάρκεια της μεγάλης διαδήλωσης ενάντια στο πρώτο μνημόνιο (5/5/2010), κι ενώ ένα εξαγριωμένο πλήθος συγκρούεται με την Αστυνομία επιχειρώντας να μπει στο Κοινοβούλιο, κουκουλοφόροι καίνε την τράπεζα Marfin στη Σταδίου, μαζί και τρεις άτυχους υπαλλήλους. Οι ευθύνες πέφτουν στους αναρχικούς που τις αποποιούνται, όμως τίποτα δεν θα είναι πια όπως πριν. Ο «χώρος» θα σηκώσει, ωστόσο, το κύριο βάρος του αγώνα ενάντια στη δράση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής.

Κομβικό Γεγονός: Η δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά πυροδοτεί μια σειρά διαδηλώσεων και σοβαρών επεισοδίων

anarchy7

 

Καταλήψεις

 

Τον Νοέμβριο του 1981, είκοσι μέρες μετά την «Αλλαγή», αντιεξουσιαστές καταλαμβάνουν ένα εγκαταλειμμένο διώροφο νεοκλασικό στην οδό Βαλτετσίου στα Εξάρχεια. Λίγες δεκάδες οι «μόνιμοι» ένοικοι, πολλές εκατοντάδες οι καθημερινοί επισκέπτες. Μαυροκόκκινες σημαίες, μικροφωνική στη διαπασών, πολιτικές συζητήσεις και εκδηλώσεις, πάρτι τρικούβερτα… Ανάμεσα στους θαμώνες η Κατερίνα Γώγου και ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Η πρώτη κατάληψη στέγης στην Ελλάδα εκκενώνεται βίαια στις 12/1/1982, μέσα σε κλίμα τρομοϋστερίας που δημιουργούν τα ΜΜΕ. Ο εκ των επτά συλληφθέντων Θοδωρής Πισιμίσης σε μια ιστορική απολογία μέμφεται τους δικαστές του: «Κανείς από σας δεν είναι ευτυχισμένος…». Δεκάδες άλλες καταλήψεις θα ακολουθήσουν στην Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις. Την κατάληψη του Φωτεινίου στο Πολυτεχνείο θα επισκεφθούν ο Μάνος Χατζιδάκις και η Μελίνα Μερκούρη ως υπουργός Πολιτισμού (για να δουν παραστάσεις της Ομάδας Εδάφους του Δημήτρη Παπαϊωάννου). Μία από τις μακροβιότερες αποδείχθηκε της βίλας Αμαλία στη Βικτώρια, «θερμοκοιτίδα» του ελληνικού πανκ και μπροστάρισσα στον αντιφασιστικό αγώνα, μέχρι την αστυνομική επιδρομή που τη σφράγισε πέρυσι τα Χριστούγεννα. Η Αθήνα εξακολουθεί, ωστόσο, να φιλοξενεί κατειλημμένα κτίρια σε κέντρο, Κυψέλη, Φιλαδέλφεια, Μαρούσι, Αιγάλεω και αλλού, σε ένα πρώην θέατρο (Εμπρός), δύο κτήματα (Πραπόπουλου στο Χαλάνδρι, «Αγρός» στα Λιόσια), καθώς και μια σειρά αυτοδιαχειριζόμενα στέκια εντός ή εκτός καταλήψεων (Nosotros, Αυτόνομο Στέκι Μεταναστών, Λέσχη Υπογείως, Κ-Βοξ, Λέσχη Κατασκόπων, κολεκτίβα Λίλη, Άνω-Κάτω Πατήσια, Στρούγκα κ.ά.) αλλά και σε πανεπιστημιακές σχολές. Τέλη της δεκαετίας του ’70 εμφανίστηκαν και τα πρώτα –βραχύβια– αστικά κοινόβια, κυρίως στα Εξάρχεια. «Πρόδρομος» αυτών υπήρξε βέβαια η θρυλική Παράγκα του Σίμου του Υπαρξιστή στου Ψυρρή αρχές της δεκαετίας του ’50, που μάζευε όλη τη νεαρή αβανγκαρδία της εποχής –«περίεργους τύπους που χορεύουν μπούγκι και τρώνε γιαούρτι με ρέγκες» τους αποκαλούσε ο Τύπος–, μέχρι το κλείσιμό της από την Αστυνομία και τη φυγή του Σίμου Τσαπνίδη στο εξωτερικό.

 

 

Κοινωνικά κινήματα

 

Μεταπολιτευτικά, μαζί με τις δεκάδες αριστερίστικες και αντιεξουσιαστικές οργανώσεις, φουντώνουν και τα κοινωνικά κινήματα που αναπτύχθηκαν στη Δύση τις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Επίκεντρο, βεβαίως, η ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων, όπου μεταξύ άλλων δραστηριοποιούνται οι πιο μαχητικές φεμινίστριες, οι Αντιρρησίες Συνείδησης, το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδας (ΑΚΟΕ), η αντιαπαγορευτική ΕΣΕΑΝ του γιατρού Γιώργη Οικονομόπουλου, του πρώτου που τόλμησε να ανάψει δημόσια joint, η Κίνηση για τα Δικαιώματα των Ψυχασθενών, οι πρώτες οικολογικές πρωτοβουλίες αλλά κι εκείνες για την απελευθέρωση των ερτζιανών (το ελευθεριακό ράδιο-Τυφλοπόντικας υπήρξε από τους πρωτοπόρους). Πρώτη απόπειρα σύγκλισης η ιστορική εκδήλωση «7 Μέρες Αμφισβήτηση» στην ΑΣΟΕΕ (28/11-5/12/1983), όπου μίλησαν εκπρόσωποι όλων των παραπάνω κινήσεων, ενώ οι εισηγήσεις έγιναν βιβλίο. Αντιρρησίες συνείδησης εξακολουθούν να υπάρχουν και να διώκονται –άσχετα αν συνήθως αθωώνονται–, η ΕΣΕΑΝ επίσης. Τα ερτζιανά απελευθερώθηκαν το 1990, για να αλωθούν γρήγορα από τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, όμως στο Internet η αντιπληροφόρηση βρίσκει νέους δρόμους, όπως το διεθνιστικό Indymedia, που γέννησε το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης (1999). Οι Οικολόγοι/Εναλλακτικοί θα μπουν στη Βουλή το 1989 αλλά θα διαλυθούν το 1992 – μετεξέλιξή τους είναι το σημερινό κόμμα των Οικολόγων Πράσινων και πολλές ανένταχτες «πράσινες» πρωτοβουλίες. Το φεμινιστικό κίνημα, που εκπροσωπούσαν μαχητικές ομάδες, όπως η Αυτόνομη Κίνηση Γυναικών, το Σπίτι Γυναικών, η Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών, στην πορεία ατόνησε ή έγινε πιο «συστημικό» (ΕΓΕ, ΟΓΕ κ.λπ.), δεν εξαλείφθηκε όμως – σύγχρονες «αμαζόνες» δημιούργησαν το Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, την Πρωτοβουλία Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών, ομάδες όπως τις Έκφυλες και τα Καμένα Σουτιέν, ενώ πλούσιο αρχειακό υλικό φιλοξενεί το Αρχείο Γυναικών «Δελφύς» στο Γκάζι. Την LGBT κοινότητα εκπροσωπούν σήμερα διάφορες ομάδες (ΟΛΚΕ, Colour Youth, ΛΟΑ κ.ά.), ενώ οι πιο σεξουαλικά/πολιτικά ασυμβίβαστοι υιοθετούν το Queer σχήμα. Περισσότερο ή λιγότερο πολιτικοποιημένος, ο ακτιβισμός στην πόλη θα πάρει πολλές άλλες μορφές (αντιρατσιστικές/αντιναζί πρωτοβουλίες, επιτροπές κατοίκων, πολιτικά δικαιώματα, οργανώσεις κατά του AIDS και του trafficking, σχολεία ελληνικών για μετανάστες, συλλογικές κουζίνες, αυτοδιαχειριζόμενα πάρκα, κοινωνικά φαρμακεία, ιατρεία, βιβλιοθήκες, παντοπωλεία, ανταλλακτικά/χαριστικά παζάρια, δράσεις πόλης κ.ά.). Τελευταίος κινηματικός «σταθμός» η λαϊκή συνέλευση της πλατείας Συντάγματος (Απρίλιος-Ιούνιος 2011) που πρωτοστάτησε στις κινητοποιήσεις κατά του πρώτου μνημονίου (όπως βέβαια έπραξαν και οι αντιεξουσιαστές, παρότι «μοιρασμένοι» στο θέμα των καθημερινών συγκεντρώσεων). Προτάσσοντας αυτοοργάνωση και άμεση δημοκρατία, κράτησε αποστάσεις από τη μεγάλη μάζα των «Αγανακτισμένων». Δεν κατάφερε να εξελιχθεί σε κίνημα, άφησε όμως δυναμική που θα κριθεί μελλοντικά.

 

 

Εναλλακτικά φεστιβάλ

 

Η Εναλλακτική Συνάντηση της Νέας Σμύρνης (Άλσος, Ιούνιος 1985) ήταν το πρώτο μεγάλο alternative φεστιβάλ της πόλης, ορόσημο για τη συνέχεια. Παρούσα όλη η «άλλη» Αθήνα: αναρχικοί, αυτόνομοι, ροκάδες, πάνκηδες, φρικιά, οικολόγοι, αντιρρησίες, φεμινίστριες, πότες κάνναβης, γκέι, λεσβίες, underground Τύπος και εκδόσεις… Μέχρι τότε όλα τα φεστιβάλ ήταν αυστηρά κομματικά, όχι πια. Πλήθος εναλλακτικών φεστιβάλ με ολοένα ευρύτερη απήχηση ξεπήδησαν ύστερα από εκείνη την πρωτοβουλία: από το Αντιρατσιστικό και το Αντιαπαγορευτικό μέχρι το μουσικό, πρωτίστως, Indie Free Festival της Ομάδας στον Τρόμο του Κενού (το αρχαιότερο, κλείνει 23 χρόνια φέτος), καθώς και τα ποικιλώνυμα αριστερών αποχρώσεων ή καθαρά αντιεξουσιαστικά φεστιβάλ (γνωστότερα το Resistance και το Β-Fest, με πολλές διεθνείς συμμετοχές). Τέλος, από τα πρώτα Gay Pride του Στρέφη και του Πεδίου του Άρεως (Πάολα, «Κράξιμο») προέκυψε ο θεσμός των Athens Pride. Στον λόφο του Στρέφη, εξάλλου, διατηρείται ακμαία η παράδοση των free parties και συναυλιών με πολιτικό, συνήθως, χαρακτήρα ή αίτημα.

 

 

Underground Press

 

Αμφισβήτηση, αντικομφορμισμός, αντικουλτούρα, επανάσταση, σεξουαλική απελευθέρωση, ψυχεδέλεια, καλλιτεχνικές πρωτοπορίες. Το αθηναϊκό underground άργησε να ανθήσει αλλά αποδείχθηκε εξαιρετικά καρποφόρο. Τέλη του 1971, μεσούσης της χούντας, δημιουργείται στα Εξάρχεια η πολιτική/εκδοτική ομάδα Διεθνής Βιβλιοθήκη (Κωνσταντινίδης, Παπαδοπούλου, Στίνας, Μπαλής). Ιδιαίτερα δραστήρια ως τον πρόωρο θάνατο του Χρήστου Κωνσταντινίδη, κλείνει οριστικά το 2003 λόγω έξωσης. Underground εκδοτικά εγχειρήματα είχαμε, βέβαια, ήδη από τη δεκαετία του ’60 («Πάλι» του σουρεαλιστή Νάνου Βαλαωρίτη, «Κούρος» και «Panderma» του εμβληματικού Λεωνίδα Χρηστάκη), ο πραγματικός εκδοτικός οργασμός όμως ξεκινά μεταπολιτευτικά. Μια ανθολογία θα περιλάμβανε σίγουρα τα ελευθεριακά περιοδικά «Όταν»,  Πεζοδρόμιο» και «Ο Κόκορας που Λαλεί στο Σκοτάδι» (τέλη δεκαετίας ’70), το μακροβιότατο «Ιδεοδρόμιο» του Χρηστάκη (1978-2004) που εξέδωσε, επιπλέον, πλήθος βιβλία, την εικονογραφημένη «Τρύπα» του Τέου Ρόμβου (1979-1980) που έτρεχε και το βιβλιοπωλείο-εκδόσεις Octopus Press, την πρώιμη «Βαβέλ» (ίδρ. 1981), την αναρχοπαγανιστική «Ανοικτή Πόλη» του Βλάση Ρασσιά (1980-1993), μέλος του Underground Press Syndicate, τη «Ρήξη» του Γιώργου Καραμπελιά (1979-1993) που διηύθυνε και τις εκδόσεις Κομμούνα, το γραφιστικά υποδειγματικό «Convoy» (1985-1995). Επίσης, τα αντιεξουσιαστικά έντυπα «Άναρχος» (1983-1986), «Άνθη του Κακού (1988-1991) και «Πειρατές της Ημισελήνου» (1990-1994), τα φεμινιστικά «Σκούπα», «Κατίνα», «Πόλη Γυναικών» και το «Της Φυλακής» της μαχητικής δικηγόρου Κατερίνας Ιατροπούλου (αρχές 80s), τα γκέι περιοδικά «Αμφί» (1978-1990) και «Κράξιμο» (1981-1993), τα λεσβιακά «Λάβρυς» (1982-1983) και «Μαντάμ Γκου» (1995-1997), το «Κοντροσόλ στο Χάος» (1986-1992) και έναν ολόκληρο αστερισμό από μουσικά, και όχι μόνο, fanzines. Τις εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος, Ελευθεριακή Κουλτούρα, Futura (που εξέδιδε και το ομώνυμο cult περιοδικό), Βιβλιοπέλαγος, ΚΨΜ, Τυφλόμυγα, Λέσχη των Κατασκόπων, Των Συναδέλφων κ.λπ. Από τη δεκαετία του ’00 και με το Διαδίκτυο πια κυρίαρχο μέσο, το εναλλακτικό έντυπο φθίνει –με εξαιρέσεις όπως τα «Recistencias», «Βαβυλωνία, «Flex Machine», «Ροσινάντε»–, αυξάνεται όμως σημαντικά η σχετική βιβλιογραφία.


 

Ένοπλο

 

Η δολοφονία του σταθμάρχη της CIA Ρίτσαρντ Γουέλς από τη 17 Νοέμβρη τον Δεκέμβριο του 1975 στο Ψυχικό ανοίγει έναν κύκλο επαναστατικής βίας που παραμένει ενεργός, όπως αποδεικνύει η δράση των Πυρήνων της Φωτιάς. Η μακροβιότερη ένοπλη οργάνωση στην Ευρώπη τυπικά εξαρθρώθηκε το 2002, με συνολικό απολογισμό 23 νεκρούς, δεκάδες τραυματίες και πλήθος επιθέσεις με όπλα, βόμβες και ρουκέτες. Αν η 17Ν επιδείκνυε στις προκηρύξεις της μια «συνεπή» αριστερή ιδεολογία με καλομελετημένες αναφορές στο πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι, όπως άλλωστε και ο «κοντοσυγγενής» της Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (ΕΛΑ, διέκοψε τη δράση του το 1995, ενώ μέλη του συνελήφθησαν χρόνια αργότερα), τα σύγχρονα αθηναϊκά αντάρτικα πόλης έχουν μεγαλύτερη μαζικότητα, μικρότερες ηλικίες μελών, σημείο αναφοράς τα Εξάρχεια και ομνύουν σε μια hardcore, «πρωτόγονη» αναρχία: Πρόσφατη αφίσα συμπαράστασης στους «4 της Κοζάνης», που θεωρήθηκαν μέλη των Πυρήνων –οι ίδιοι το αρνήθηκαν–, υπογραφόταν από κάποια Κίνηση Αναρχομηδενιστικής Συνείδησης για την Προώθηση του Αρνητισμού και περιλάμβανε τσιτάτα από Καζαντζάκη και Νίτσε. Το φλερτ μερίδας του αναρχικού χώρου με το ένοπλο χρονολογείται στα τέλη της δεκαετίας του ’80, οπότε εμφανίστηκε η οργάνωση Αντικρατική Πάλη (μέλη της οποίας ήταν ο Χρήστος Τσουτσουβής και «φερόταν» ο Μιχάλης Πρέκας). Έγινε εντονότερο τη δεκαετία του ’90 (αντιπροσωπευτική η αμφιλεγόμενη δράση του Χριστόφορου Μαρίνου) και εξελίχθηκε σε άτυπο «αρραβώνα» μετά τον Δεκέμβριο του 2008 – παλιότερα ακουγόταν «κουφό» να υποστηρίζει ένας αναρχικός τη 17Ν ή τον Άρη Βελουχιώτη, όχι πια. Το «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – Μελιγαλάς» το ακούς πια σε αναρχικές πορείες. Σύγχρονος «Τσουτσουβής» ο Λάμπρος Φούντας του Επαναστατικού Αγώνα που σκοτώθηκε σε συμπλοκή με αστυνομικούς στη Δάφνη τον Μάρτιο του 2010. Δεν λείπουν βέβαια οι φωνές που καταγγέλλουν τον λεγόμενο «φετιχισμό της βίας», όπως του Παναγιώτη Παπαδόπουλου (Κάιν), «μορφή» των Εξαρχείων στα πρώιμα 80s που σόκαρε αρκετούς πρώην ομοϊδεάτες και στοχοποιήθηκε όταν παρευρέθηκε σε μνημόσυνο θυμάτων της 17Ν με πλακάτ ενάντια στη βία.

 

 

«Άγιοι» και μάρτυρες

 

Εν αρχή ην η κατά τον ποντίφικα του ελληνικού underground Λεωνίδα Χρηστάκη «Αγία Τριάδα των Εξαρχείων»: Παύλος Σιδηρόπουλος, Νικόλας Άσιμος, Κατερίνα Γώγου. Ωραίοι σαν καταραμένοι, έζησαν γρήγορα, ελεύθερα, αντισυμβατικά και έφυγαν πρόωρα και άδοξα από την ηρωίνη, προδομένοι, σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα κι από «δικούς τους» ανθρώπους. Άφησαν όμως πίσω τους σπουδαίο έργο – στο τραγούδι και τη σύνθεση οι δύο πρώτοι, στην ποίηση η Κατερίνα. Υπήρξαν τώρα και λιγότερο γνωστοί, όπως ο Βαγγέλης Λάμπρου, εκδότης του ανατρεπτικού εφημεριοδικού «Εκτός Ελέγχου», που εντέλει αυτοκτόνησε, η αναρχική τραβεστί Σόνια (Σωτήρης Φιλίππου), που δολοφονήθηκε στην Παραλιακή τον Νοέμβριο του ’82, ο ναυτικός Παναγιώτης Λιβερέτος, που αγωνιζόταν να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης των πληρωμάτων, τα έβαλε με εφοπλιστές, συμμετείχε σε κατάληψη πλοίου στη Βραζιλία και αυτοπυρπολήθηκε 30 χρόνων στο σπίτι του στο Καλαμάκι, έχοντας το προηγούμενο βράδυ χαιρετήσει έναν έναν όλους τους ανυποψίαστους φίλους του στην πλατεία Εξαρχείων. Ένας ακόμα ιδανικός αυτόχειρας, όπως αρκετοί άλλοι εκείνης της πρώιμης ρομαντικής γενιάς, που ήταν υπερβολικά παθιασμένοι και ευαίσθητοι για να μη σαλτάρουν. Κοντά σε αυτούς θα ταίριαζε κι ένας «Γερμανός Έλληνας», ο Ρολφ Πόλε. Δικηγόρος και εξέχων κοινωνικός αγωνιστής, φυλακίζεται ως τρομοκράτης-μέλος της RAF στη Γερμανία τη δεκαετία του ’70, συλλαμβάνεται το ’76 στην Αθήνα όντας ξανά καταζητούμενος και εκδίδεται παρά το ευρύ κίνημα συμπαράστασης που περιλάμβανε μέχρι και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Επιστρέφει το ’82, εγκαθίσταται στα Εξάρχεια, παντρεύεται τη δικηγόρο Κατερίνα Ιατροπούλου και εργάζεται ως καθηγητής Γερμανικών και μεταφραστής, αρθρογραφώντας παράλληλα στον «Σχολιαστή» και τον «Ιό» της Ελευθεροτυπίας. Φεύγει 62 ετών στις 7/2/2004, έχοντας προλάβει να εκδώσει το βιβλίο Το όνομά μου είναι άνθρωπος (εκδ. Μαύρη Λίστα).

 

 

«Οι δίκες θα γίνουν του κράτους καταδίκες»

 

Γιάννης Σερίφης (κατηγορήθηκε ως μέλος της 17Ν το 2002, καθώς και του ΕΛΑ παλιότερα), Φίλιππος και Σοφία Κυρίτση (1978, κατηγορία για κατοχή εκρηκτικών), Θοδωρής Πισιμίσης, Γιάννης Μπουκετσίδης (κατηγορήθηκαν επανειλημμένα ως δήθεν τρομοκράτες), Γιάννης Μπαλής (επεισόδια στην πορεία για το Τσερνομπίλ, Μάιος 1986), Βαγγελιώ Βογιατζή, Γεράσιμος Μπουκουβάλας, Κλέαρχος Σμυρναίος, Χριστόφορος Μαρίνος (1988, υπόθεση Αντικρατική Πάλη), Γιάννης Δημητράκης, Σίμος Σεϊσίδης («Ληστές με τα Μαύρα», δεκαετία ’00), Νίκος Μαζιώτης – Παναγιώτα Ρούπα (2010, υπόθεση Επαναστατικός Αγώνας), οι δεκάδες συλλήψεις και φυλακίσεις νεαρών κατηγορουμένων για συμμετοχή στους Πυρήνες της Φωτιάς πιο πρόσφατα… Είναι τέτοια η ένταση και η έκταση των κοινωνικών αγώνων και συγκρούσεων –ειρηνικών ή βίαιων– στη μεταπολιτευτική Αθήνα, τόσοι οι «συνήθεις ύποπτοι», οι φυλακισθέντες και οι δικαστικά εμπλεκόμενοι (αρκετοί μάλιστα, όντας κρατούμενοι, προέβησαν σε εξαντλητικές απεργίες πείνας), ώστε μόνο τα ονόματα γεμίζουν τόμο ολόκληρο. Χώρια πόσος κόσμος τραβήχτηκε κατά καιρούς με τις Αρχές, φυλακίστηκε ή φορτώθηκε κατηγορίες. Οι συνθήκες ανάκρισης και κράτησης προκάλεσαν, μάλιστα, συχνά το ενδιαφέρον ξένων ΜΜΕ αλλά και οργανώσεων όπως η Διεθνής Αμνηστία.

css.php